L'AMI DU PEUPLE

Веста на Канал 5 Телевизија.

Со пазарното стопанисување се постигнува Хобсовото „Човек на човека е волк“, бидејќи во него „Брат убива брат за грст пари или за педа земја“. Кога нема љубов ни меѓу родени браќа, како може да има сожителство меѓу луѓе, кои се расно, национално, верски и класно разединети? Тоа протагонистите на денешниот „најдобар од сите можни добри системи“ не ги загрижува. За нив е важен профитот, а што стои зад него – тоа за нив не е важно. И како човек да не каже за такви општественици дека се или идиоти, или геноцидни злосторници штом бранат систем во кој „мајката на синот душман му раѓа“.

„Се‘ додека опкружувањата им дозволуваат на вакви луѓе да креираат јавно мислење, ќе се уништува ова подрачје“ – осврт на ХХХ кон текстот Самоуништувањето на Македонците од Тони Науновски.

Јас повеќе не верувам во независна Македонија бидејќи таа е веќе марионета во рацете на груевистите предавници на македонскиот народ и работниот народ воопшто, и на терористите преоблечени во костуми. Од друга страна, поранешниот командант на т.н. Ослободителна војска на Косово – Џезаир Шаќири-Хоџа открива дека се организирале екстремисти во регионот на Тетово. Наместо македонскиот народ да го исчекува нападот на непријателот треба да побрза и да го распори срцето на Јанкуловска, Груевски да биде запален жив, а „народните“ избраници во Собранието избодени до смрт додека седат на своите пратенички клупи, и најважно, да избере револуционерна влада за спас на татковината која ќе ги искорени сите елементи што го загрозуваат суверенитетот на државата. Но, ваков хероизам нема да се случи со сегашното ниво на колективна свест како поради предавничката државна администрација така и поради квази-патриотизмот на мас-медиумите корумпирани од владата на терористите.

Албанските интелектуалци проклето лажат кога велат дека независноста на Косово беше неизбежна. Таа беше наметната од војската. И секогаш било така низ историјата. А пак косоварските глупаци од маса народ мислеше дека националната независност оди рака под рака со економската. Она ново што го добија е косовска буржоазија наместо српска. Друго, мнозинството Албанци во Македонија имагинираат Голема Албанија. Не е можно да се превиди очигледното – (само)уништувањето на Македонците. Во Тетово во една аптека влегува „човек“ (Албанец) и на аптекарката (Македонка) ‘и вели: „Уште малку“. Оваа го прашува: „Што уште малку?“ Тој: „Уште малку и ќе си заминете“. Жената: „Јас никаде не заминувам оттука. Ќе ме гледате“. „Но ние нема да ви дозволиме“.

Но, Албанците во Македонија доволно се глупави како Косоварите за да завршат под Џагернатовото колце на домашната албанска буржоазија. Доказ: класната раслоеност и кај самите етнички Албанци и мизеријата во која живеат борците на ОНА. Ти ХХХ си Турчин ако не грешам. Како би се чувствувал од Турција Курдите да отцепат дел? Нема ли да те фрустрира тоа? Вие му импутирате нацизам на Тони. Проклета лага! Веќе го побив таквото тврдење во постот против гнасниот соросоид кој избира помало зло и кој треба да биде обесен за предавство на македонскиот работен народ како лакеј на елитата на квазисоцијалдемократите. Вистински нацизам барајте кај европската ФИНАНСИСКА АРИСТОКРАТИЈА која со монетарната унија ги лиши националните држави од економска контрола а не кај ИНДИВИДУАТА Тони Науновски. Ах кога би имал свој дневен весник Пријател на Народот! Тешко на предавниците кои глумат мултикултуралисти, а всушност се подмолни лакеи на елитизмот. Што сакаме ние националистите како мене и Тони? Ние не сакаме Албанците да бидат иселени. Тие отсекогаш биле тука и ќе останат тука. Ние сакаме да се уништи албанската буржоазија која всушност ТАА го потстрекнува сепаратизмот. Ние сакаме смртна казна за терористите, сега, во костуми. Македонските националисти не треба да го бараат проблемот во себе, туку во оваа врхушка. На пример, ако ние како комунисти дојдеме на власт зарем нема да ги убиеме сите кои проповедаат сепаратизам кој дури за неговите обични промотори е контрапродуктивен. Ако до вчера албанското мнозинство во Косово ја имаше како угнетувач српската буржоазија, денес ја има албанската. КАЗНИ ЕДЕН ЗА ДА ЕДУЦИРАШ СТО. Како да се постигне оваа цел веќе напишав овде. Граѓаните да формираат патриотски клубови коишто ќе ги анализираат и испитуваат делата или злоделата на нашите лидери: „Патриотските клубови ќе обрнуваат внимание само на луѓе на граѓанска служба и ќе ги обединуваат силите на народот за да ги надоместуваат жалбите на граѓаните. Тие ќе ги казнуваат агентите на властите кои се виновни, ќе го прекинат продолжувањето на нивните лоши дела и ќе ја штитат благосостојбата на народот … ќе даваат предлози, ќе советуваат и ќе поставуваат прашања. Но, кога слободата и безбедноста на народот се нападнати, клубот не е само советник, туку и агитатор, цензор, казнувач и дури егзекутор“ (L’Ami du Peuple).

Мит: Капитализмот е најпријателски настроен економски систем кон животната средина

Факт: Неиндустриските и регулираните индустриски системи се најпријателски настроени кон животната средина

Автор: Стивен Роберт Еш

Извор на текстот на оригиналниот јазик

Превел: Мара

Општи црти

Ова тврдење е полажно отколку што конзервативците сфаќаат; неиндустријализираните држави всушност ги имаат најчистите животни средини. Но, меѓу индустријализираните општества, Европа и Јапонија се почисти од САД. Ова значи дека добро регулираните капиталистички стопанства се почисти од помалку регулираните капиталистички стопанства, коишто се почисти од целосно нерегуларни диктатури. Овие последни се оценети како нерегулирани бидејќи советските планери беа исто така свои регулатори. Се разбира, советските планери не се регулираа себе во својот стремеж да ги достигнат нивоата на продуктивност на Западот, повеќе отколку што западните загадувачи се регулираа. Значи, се појавува корелација: колку што е поголема регулацијата, толку е помало загадувањето.

Аргумент

Тврдењето дека капитализмот е најпријателски настроен стопански систем кон животната средина е лажно на повеќе начини. Најчистите општества во светот всушност се неиндустриските општества – повеќето од нив во Јужна Америка и Африка, на пример. Каде што се појавува индустријата, загадувањето ги зафаќа воздухот, водата и земјата.

Постои еден надежен развој, а тој е што повеќето западни индустриски општества поминуваат низ периодот на деиндустријализација. Процентот на работници вработени во фабричките работни места во капиталистичките држави опаѓа со децении:

Вработеноста во производство како процент на не-земјоделска вработеност[1]:

Причината за ова опаѓање е двострана: потрошувачите бараат повисок процент на услуги отколку стоки, а ефикасноста на производството континуирачки се подобрува. Ефикасноста на производството прво се случи во земјоделството, каде што подобрувањата во технологијата го подигна аутпутот толку многу што бројот на американски земјоделци опадна за 76 проценти меѓу 1941 и 1991, а сепак произведуваат повеќе храна од било кога порано[2]. Истото нешто се случува во остатокот на индустријата. Роботските подвижни ленти во голема мера ја подигнаа производствената ефикасност. Но, оваа ефикасност е меч со две острици; ние можеме да ја искористиме за да ја намалиме нашата работна норма и да ја намалиме штетата врз животната средина, или можеме да ја искористиме да ја подигнеме продуктивноста до уште повисоки нивоа коишто го забрзуваат уништувањето на животната средина. Која опција општеството ја одбира ќе покаже колку тоа е просветлено.

Но, сè додека општеството останува индустријализирано до одреден степен, кој вид на стопански систем е најпријателски? Конзервативците посочуваат кон пустошот на животната средина во поранешен Советски Сојуз како доказ дека социјализмот не е најпријателски. И точно е, поранешен Советски Сојуз е далеку поразорен врз животната средина од Западот. Чернобил ќе остави многу од Украина опасна земја да се насели со илјадници години. Советите исушиле две третини од Аралското Море (едно од најголемите мориња во светот) за наводнување, со катастрофални резултати, вклучително масивни солени бури кога и да се појави ветар. Во високо централизираното производство на челик во градот Магнитогорск, загадувањето на воздухот е толку смртоносно што е тешко да се роди живо бебе. Не помалку од половина од сите регрути за воена служба се физички нескладни за должност. Животниот век на просечниот Русин е 13 години пократок од просечниот Американец, и бргу опаѓа. Легендарните шуми на Источна Европа се мртви, соголени и гнијат. Како овие нации ќе се справат со своите широкоразмерни катастрофи е мистерија. За среќа, самите луѓе се свесни за овие проблеми, и постои силно еколошко движење во овие држави.

Конзервативците тврдат дека социјализмот беше многу уништувачки спрема животната средина бидејќи никој не поседувал приватна сопственост. „Кога никој не поседува приватна сопственост, нема мотив да се одржува чиста бидејќи никој нема влог да ја одржува нејзината вредност“, пишува Раш Лимбоу[3]. Според оваа логика, сепак американските национални и јавни паркови би треало да бидат позагадени од приватните земји – што не се, бидејќи големо мнозинство од населението ги почитува и ги штити нашите јавни паркови. Покрај тоа, американскиот народ вработил шумари за националните паркови да служат како чувари на овие земји – што целосно го побива овој конзервативен аргумент.

Поточна причина зошто советскиот социјализам беше толку уништувачки кон животната средина беше поради тоа што регулаторот и производителот беа исто битие: советската влада. Самиот Москва го контролираше производството и се регулираше не подобро од било кое фабричко загадување со отпад што се регулира себе. Односно, не постоеше повисока институција којашто ќе им речеше на советските планери дека тие би можеле да загадуваат во своите напори да го зголемат производството. Спротивно на она што конзервативците го тврдат, советското стопанство не беше хипер-регулирано; тоа не беше воопшто регулирано.

Безпотребно да се каже, врвната цел на советските планери беше да се достигне Западот и тие мислеа дека би можеле да жртвуваат дел од својата огромна и навидум бескрајна животна средина за да ја постигнат оваа цел. Исто така, природната средина во Русија е непријатна, исполнета со долги, остри зими и непродуктивна земјоделска земја. Русите долго време гледале на природата како „непријател“, што треба да биде победен со брутална сила за да се биде способен да се преживее. Комунистичките лидери од Ленин до Черненко ги охрабруваа работниците да ја совладуваат природата како надмоќен метод на опстанок.

За разлика од нерегулираната советска економија, постојат различни степени на регулација во западните нации. Во голема мера Европа и Јапонија се порегулирани од САД. И Европа и Јапонија се исто така почисти од САД. (Статистиките што ги поддржуваат овие две тврдења следат долу.) Она што сите овие меѓународни примери покажуваат е тоа дека постои елегантен сооднос меѓу износот на регулација на животната средина и околинското здравје на индустријализираните нации.

Конзервативците може да го сметаат овој заклучок шокантен, но дури домашен преглед на американската историја докажува дека владата, не слободниот пазар, била во центарот на заштита на животната средина. Секоја про-околинска политика којашто слободниот пазар ја усвоил му била принудена од владата. Актот за Чист воздух, Актот за Чиста вода, Актот за детален околински одговор, надомест и должност, како и забраните за азбест, бензин со олово, дихлородифенилтрихлороетан, површинско копање, воздушно нуклеарно тестирање и нетретирано истоварување на отпад беа сите акти на конгресот, а не бизнисот. Големите претпријатија никогаш доброволно не настојувале да ги снижат своите профитни стапки за да ја заштитат животната средина. Секој еден од овие закони мораше да биде изгласан преку жестоко противање на деловните лидери и конзервативците во конгресот.

Тешкотијата во тврдењето дека „непречениот капитализам е зелен“ може да се види во следниот цитат од Раш Лимбоу. Овде, Раш ја опишува реакцијата на индустријата спрема реката Кајахога, озлогласена река којашто беше толку загадена што се запалила трипати:

„Ние започнавме да ја чистиме, ги засукавме своите ракави и успеавме. Сигурен сум дека беше употребена одредена регулација, но главниот фактор беше доброто старо американско искуство. Ако отидете денес до Кливленд ќе затекнете незагадувачки претпријатија кои работат покрај таа река“[4] (Италик додаден).

Раш ги искривува фактите. Сликата на река толку загадена којашто се запалувала беше живописна во печатот, а јавноста се ужаси од неа. Владата бргу наметна некои од најстрогите околински регулации во нацијата врз одговорните индустрии. Причината зошто реката беше толку загадена беше поради тоа што големите претпријатија можеа да профитираат без оглед на штетата којашто ќе ја причинат на заедницата. Само откако тие беа ставени под регулација, реката беше исчистена. Раш неубедливо додава дека „американското искуство“ ја исчисти реката. Ако е така, тогаш зошто бизнисот не го примени тоа искуство пред општеството да ги примори? Одговорот е дека тоа го повредува профитот.

Следните статистики покажуваат дека Европа и Јапонија имаат почиста животна средина од САД.

[2] Where We Stand, p. 157.

[3] Rush Limbaugh, The Way Things Ought To Be (New York: Simon & Schuster, 1993), pp. 157-8.

[4] Limbaugh, p. 157.

[5] NASA, IPCC Scientific Assessment of Climate Change, 1992.

Автор: Петар Кропоткин

Извор: Големата Француска револуција 1789-1793

Од денот кога Мара се посвети на Револуцијата, тој целосно се предаде на неа, и живееше во апсолутна сиромаштија, принуден постојано да се крие додека другите заземаа моќни позиции. До својата смрт, наспроти треската што му натежнуваше, Мара никогаш не го смени својот начин на живеење. Неговата врата беше секогаш отворена за обичните граѓани. Тој ценеше дека воспоставувањето на диктатура би ‘и помогнало на Револуцијата низ нејзините тешкотии, но тој никогаш не мислеше на диктаторски овластувања за себе.

Во Мара, народот го изгуби својот најпосветен пријател. Апологетите на жирондистите го претставуваа како крвожеден лудак, кој дури не знаел што сака. Но, ние денес знаеме како се направени таквите репутации. Фактот е што во мрачните години 1790 и 1791, кога тој сфати дека сиот хероизам на народот не бил способен да ја скрши кралската моќ, Мара почна да очајува и напиша дека неколку илјади аристократски глави треба да бидат жртвувани за да успее Револуцијата. Сепак, длабоко во своето срце, тој не беше воопшто крвожеден. Тој само го сакаше народот, како тој така и неговата херојска сопруга, Симон Еврар, со љубов далеку подлабока од таа на било кој друг познат револуционер, и кон оваа љубов тој остана верен. „Боженствена жена, која,трогната од неговата положба кога бегал од подрум до подрум, го внесе и го скри Пријателот на Народот. За него таа го посвети своето богатство и го жртвува својот мир“. Вака Мишле ги цитира зборовите на Албертин, сестрата на Мара.

Од денот кога Револуцијата започна, Мара живееше на леб и вода, не фигуративно зборувајќи, туку во стварноста. И кога тој беше убиен, целото богатство на Пријателот на Народот беше банкнота од 25 ливри (франци).

Со оваа љубов на народот што го водеше, Мара, кој исто така беше постар од повеќето свои револуционерни другари, и имаше повеќе искуство, ги разбираше различните фази на Револуцијата и предвидуваше што ќе се случи, далеку подобро од било кој од неговите современици. Тој беше единствениот од револуционерните лидери кој имаше вистинско разбирање на настаните и способност да ги разбере како целина, во нивните заплеткани влијанија еден на друг.

Дека тој имаше одредена суетност може да се објасни до некаде од фактот што тој секогаш беше прогонуван, секогаш следен, дури во најголемите денови на Револуцијата, додека секоја нова фаза од Револуцијата само ја потврдуваше точноста на неговите предвидувања. Но, ова се сосема мали детаљи. Изразита особина на неговиот ум беше што во секој даден миг тој разбираше што мора да се направи заради триумф на народната кауза – триумф на народната револуција, не на апстрактна теоретска револуција.

Белиот терор во болшевичка Русија, чиј најлош бран на погроми беше изведен во Украина во летото и есента од 1919 година од воените единици на Симон Петлиура од армиите на Деникин, е одговорен за повеќе од 150 000 жртви. Генералот на Белата армија Лавр Корнилов уште пред да биде формирана Црвената армија ветил: „колку поголем терор, толку поголеми победи“. Тој се заколнал дека целите на неговите сили мора да бидат реализирани дури ако е потребно „да се стрела половина земја и да се пролее крвта на три четвртини од сите Руси“. Само во селото Лежанка во регионот на Дон, бандите на Корниловите офицери убиле повеќе од 500 луѓе. Луѓето на Петлиура и Гајдамаки користеле терор во борбата против просоветските сили. Откако ненадејно упаднале во фабрика за арсенал на 4 февруари 1918, масакрирале повеќе од 300 работници. Вкупно, околу 1500 работници и црвеногардејци биле убиени за време на Киевското вооружено востание. Откако Корнилов бил убиен во април 1918, водството на таканаречената Волонтерска армија преминало кај Антон Деникин. Само во малиот град Фастов, Волонтерската армија на Деникин убила повеќе од 1500 Евреи, повеќето старци, жени и деца. Околу 100-150 илјади Евреи во Украина и јужна Русија биле убиени во погромите извршени од силите на Деникин како и од националистичките сепаратисти на Петлиура. Во провинцијата Дон, советската влада била отстранета поради интервенцијата на Германија и во април 1918 бил формиран марионетскиот режим предводен од Пјотр Краснов. Повеќе од 45 000 луѓе биле стрелани или обесени од белокозачкиот режим на Краснов, којшто траел до ослободувањето на регионот од Црвената армија после победата во Царицин. Била издадена следнава наредба од Краснов: „Забрането е да се апсат работници. Наредбите се тие да бидат бесени или стрелани“. Масовни егзекуции се случиле во 1918 година на териториите под окупација на Белите. Во еден инцидент, командантот на Третата дивизија на Волонтерската армија М. Дроздовски наредил да се стрелаат повеќе од 1000 заробени затвореници. Во 1918 кога Белите ја контролирале Северната територија со население од околу 400 000 луѓе, повеќе од 38 000 биле испратени во затвори, од кои околу 8000 биле егзекутирани додека илјадници умреле од тортура и болест. Член на Централниот комитет на десните социјалистички револуционери, Д. Раков напишал за теророт на силите на владата на Колчак во Сибир (ноември 1918): „Омск се смрзна во ужас. Кога жените на мртвите другари, ден и ноќ ги бараа во снегот нивните тела, јас бев несвесен за ужасот зад ѕидовите на стражарската куќа. Најмалку 2500 луѓе беа убиени. Сите тела на двоколки беа донесени во градот, како мрши на јагниња и свињи. Оние кои страдаа беа повеќето војници од гарнизонот и работници“. Само во регионот Екатеринбург, повеќе од 25 000 луѓе биле стрелани или мачени до смрт од силите на Колчак. Режимот на Колчак исто така користел масовно камшикување со шипки. Колчак издавал наредби да се срамнат со земја цели села. Во неколку сибирски провинции, 20 000 фарми биле уништени и преку 10 000 селски куќи биле запалени. На 9 мај 1918, откако Атаман Дутов го освоил селото Александров-Гај, близу 2000 луѓе на Црвената армија биле живи запалени. Повеќе од 700 луѓе на селото биле егзекутирани. Откако биле освоени Троитск, Оренбург и други градови, бил воспоставен режим на терор. Еден затвор во Оренбург имал состав од преку 6000 луѓе, од кои 500 биле убиени само за време на сослушување. Во Челиабинск, луѓето на Дутов егзекутирале или депортирале во сибирски затвори над 9000 луѓе. Во Троитск, луѓето на Дутов во првите недели откако го освоиле градот стрелале околу 700 луѓе. Во Илека тие убиле преку 400. Овие масовни егзекуции биле вообичаени за козачките трупи на Дутов. Во еден округ на регионот Урал во јануари 1918, луѓето на Дутов убиле преку 1000 луѓе. Во селото Сугар, луѓето на Дутов запалиле болница со стотици пациенти од Црвената армија. Режимот на Семенов во Трансбајкалиа се карактеризирал со масовен терор и егзекуции. Во станицата Адриановки во летото 1919, повеќе од 1600 луѓе биле стрелани. Самиот Семионов лично ги надгледувал собите за мачење во кои околу 6500 луѓе биле убиени.

„Теророт ни го наметна тероризмот на Антантата, тогаш кога ордите на големите сили на светот се нафрлија на нас, не воздржувајќи се од ништо“, изјавил Ленин правдејќи го болшевичкото прибегнување кон терор.

После инвазијата врз Челиабинск од Чесите на 26 мај 1918, сите членови на локалниот Совет биле заробени и стрелани. После нападот врз Пенза, околу 250 просоветски Чеси биле наскоро заробени и стрелани. Сите членови на локалниот Совет биле стрелани после освојувањето на Петропавловск на 30 мај. На 8 јуни чешките трупи го освоиле Самара. Истиот ден, повеќе од 150 работници и советски активисти биле убиени. Во првите денови после освојувањето на градот, најмалку 300 луѓе биле стрелани. На 6 јуни 1918, после растурањето на собир на железничките работници, повеќе од 20 биле егзекутирани. Од 75 лидери на синдикатот во Самара, 54 биле стрелани. Близу Самара во задушувањето на селанските побуни во 3 окрузи на грофовијата Бугуруслан повеќе од 500 биле убиени. Откако Чесите го освоиле Симбирск на 22 јули, повеќе од 400 биле убиени. Во Казан, освоен од Чесите во август, повеќе од 1000 луѓе биле егзекутирани за помалку од еден месец. Во еден инцидент, 37 жени биле уапсени, стрелани и нивните тела биле фрлени на брегот на Волга. Вкупно е проценето дека повеќе од 5000 биле убиени од Чесите. Во Минск, Белорусија, под полска окупација, од 7-10 луѓе биле стрелани секој ден.

Пролетерските револуции беа извојувани спротивно на најенергичното противење на западниот капитал. А, по Револуцијата, целата територија на Русија е бојно поле каде здружените контрареволуционерни сили и оружените сили на 14 капиталистички земји преземаат сè за да ја уништат Револуцијата. Да се „забораваат“ такви факти не само што не му служи на чест на еден научник, туку зборува и тоа дека има многу нечесни намери. И потоа буржоаскиот сикофант Ш. Л. Ричман има образ да тврди: „Четириипол години на „воен комунизам“ – обид директно да се отстрани пазарната економија – донесе само глад, смрт и уништување“. Чудовишно тврдење од човек, кој имал време и можности на располагање да ги разгледа сите релевантни фактори и да формира правилен заклучок за „гладот, смртта и уништувањето“. А, тој веднаш го обвинува Ленин и неговиот „воен комунизам“, пренебрегнувајќи и не споменувајќи ни со еден збор што направиле завојуваните страни до Револуцијата и интервенционистите и контрареволуционерите потоа.

Буржоаскиот сикофант Мизес во својата книга „Разобличен марксизам“ тврди:

„Денешнава филозофија е онаа на Карл Маркс (1818-1883)“, стр. 16.

Дека едно општество се нарекува марксистичко или комунистичко не неопходно ги одразува Марксовите идеи за науката и/или она што би можело да се случи во/после капитализмот. Маркс се разбира беше ран анти-ленинист и анти-сталинист. Советската идеологија усвои изопачена и крута квази-дијалектичка материјалистичка метафизика, ја негира Хегеловата нужност и ги цензорира Марксовите хуманистички мотивации. Во овој процес, неговиот презир кон бирократијата и авторитетот беше изгубен и неговата дијалектика беше преобразена од револуционерна и радикална во реакционерна и конзервативна. Советите станаа метафизички конзервативни Хегелијанци, навистина не-Марксови во ставовите.

Мизес тврди (Ibid.):

„Идеите на Карл Маркс [се] идеите што тој не ги измислил, развил или подобрил, туку тој ги комбинирал во систем.“

Што вели самиот Маркс во своето писмо до Јозеф Вајдемаер во Њу Јорк од 5 март 1852:

„Што се однесува до мене, немам заслуга во откривањето на постоењето на класите во современото општество или борбата меѓу нив. Многу одамна пред мене, буржоаските историчари го опишале историскиот развој на оваа класна борба, а буржоаските економисти економијата на класите. Она што јас го придонесов како ново е што докажав: (1) дека постоењето на класите е единствено поврзано со одредени историски фази во развојот на општеството, (2) дека класната борба неопходно води кон диктатура на пролетаријатот, (3) дека самата оваа диктатура само го сочинува преминот кон укинување на сите класи и бескласно општество.“

Маркс едноставно не измисли систем … и потоа да го потроши својот живот бранејќи лошо формулирана теорема. Марксовата мисла се разви низ време и беше под влијание на многу други мислители. Тој постојано работеше низ проблеми стари и нови како што ги продолжи своите истражувања. Она што би можело да се нарече „марксистичка мисла“, или дури „Марксова мисла“, значи, не изби од неговиот ум како неоснована низа на доктрини и заклучоци како да е некоја многуглавеста хидра. Ние треба да избегнеме да се однесуваме кон неговите идеи на овој начин.

Мизес прашува (стр. 19):

„Што се всушност овие материјални производствени сили? Исто како што Маркс никогаш не рече што е класа, така и ни тој никогаш не рече што точно се „материјалните производствени сили“.“

Освен Маркс, на ова прашање одговорил и Енгелс во своето писмо до Х. Штаркенбург (25 јануари 1894):

„Под економски односи за кои ние сметаме дека ја одредуваат основата на историјата на општеството подразбираме начин на којшто луѓето од едно одредено општество ја произведуваат својата животна средина и помеѓу себе разменуваат производи (доколку постои поделба на трудот). Значи, тука се содржи целокупната техника на производството и транспортот. Оваа техника, според нашето сфаќање, го одредува начинот на размената, поради тоа расподелбата на производите, а со тоа, после распадот на гентилното општество, и поделбата на класи, значи односите на господарство и потчинетост, значи – државата, политиката, правото итн.“

Мизес тврди (стр. 41):

„Маркс имал „анти-талент“ – односно, недостаток на талент.“

Дека Маркс беше гениј не е спорно – тој имаше оригинален докторат на грчка филозофија; зборуваше течно француски, германски и англиски; можеше да зборува интелигентно за наука, литература, уметност, математика и филозофија; и напиша класична книга којашто создаде моќен нов модел на економско размислување. … Немарксистички биографичар го нарече „еминентен, учен и невообичаено надарен човек“ (Padover 1978: xvi). Мартин Бронфенбренер го сметаше Маркс за „најголемиот општествен научник на сите времиња“ (1967: 624).

Во 1999, на онлајн испитување на ВВС, Маркс беше избран како топ мислител на милениумот, пред Алберт Ајнштајн (исто така социјалист), Исак Њутн, Чарлс Дарвин, Томас Аквински, Стивен Хокинг, Имануел Кант, Рене Декарт, Џејмс Кирк Максвел и Фридрих Ниче. Во јавно гласање во Британија во 2005, Маркс беше избран како светски најголемиот филозоф.

Според Мизес, Маркс (Ibid.):

„бил под влијание на Хегел и Фојербах, особено на Фојербаховата критика на христијанството.“

Мизес пак бил под влијание на идеите на ортодоксниот либерализам, а австриската економска теорија била под влијание на Австро-марксистичката школа.

„Маркс признал дека учењето за експлоатацијата било преземено од анонимен памфлет објавен во 1820-тите години.“ (Ibid.)

Маркс никаде не признал такво нешто, напротив, тој го критикувал овој анонимен памфлет во своите „Теории на вишокот на вредноста“, Капиталот, том IV, дел III (1868), во подглавјето „Заслуги и заблуди на авторот на памфлетот“:

„Овој памфлет не е никаква теоретска расправа, туку само протест против разните лажни причини кои економистите им ги припишуваат на тогашните неволји и „тешка положба на нацијата“. Поради тоа, тука не треба да се бара ниту може да се бара сфаќањето на вишокот на вредноста како вишок труд да биде и општа критика на целокупниот систем на економски категории. Писателот стои повеќе на тлото на Рикардовата теорија и консеквентно ја искажува консеквенцијата која е содржана во самиот тој систем, и ја истакнува во интерес на работничката класа против капиталот.“

„Неговата економска наука била искривување преземено од Давид Рикардо (1772-1823)“, тврди Мизес (Ibid.).

Всушност, Маркс е прв кој – врз основата на теоријата на работната вредност, којашто ја создаде Смит, а понатаму ја разработи Рикардо – основува една нова теорија, позната како теорија за вишокот на вредноста. Во услови на капитализам, трудот наизглед е слободен, работа извршена за претпријатието којашто е платена од час. Марксовиот најголем придонес за комунизмот беше неговата анализа на тоа како навидум слободниот платен труд го крие извлекувањето на вишокот на труд во форма на вишок на вредност. Проблемот на Мизес не е тоа што Марксовата „економска наука била искривување преземено од Давид Рикардо“, туку тоа што Маркс посебно го ценеше Рикардо, како чесен научник, кој отворено ги истакнува оценките за стварноста што ја проучува, наспроти на вулгарните економисти како Мизес, кои доаѓаат подоцна и кои настапуваат како апологети на капитализмот, т.е. кои го величаат капитализмот како вечно општество. Енгелс, исто така, мошне рано забележа дека доколку економистите доаѓаат поблизу до сегашницата, толку повеќе се оддалечуваат од чесноста, а според тоа и од науката. Маркс не само што ја разви теоријата на вишокот на вредноста, со која ја објасни анатомијата и физиологијата на капиталистичкото општество, туку ги утврди и законите на неговиот развој и пропаѓање, односно на уривањето на капитализмот во процесот на општествената револуција.

Марксовата верба, јас верувам, беше во основа доверба во отворено општество.[1]

Коментаторите повлекуваат аналогии меѓу Марксовите идеи и религиозните, митските, пророчките и/или утописките идеологии (Tucker 1964, Wessell 1984, Harris 1950, Ling 1980). За Tucker (1957–58: 125), марксизмот стана „споредувачки со тој на нова верба и историјата ќе го помни како апостол на секуларна вероисповед“. Howard Parsons (1964: 52) тврдеше дека Маркс „беше пророк чие дело беше религиозно како во методот така и во целта“. Таквите коментатори не измислуваат само докази за тезата на Маркс како пророк и марксизмот како религија. Читајќи го зрелиот Маркс во светло на младиот Маркс, тој може да биде сметан за пророк, претскажувач и/или утопист. Маркс, сепак, не разви нова вероисповед или не се гледаше себе како месија. Откако тој почина, Марксовите дела беа прогласени за свети текстови од некои и тој беше чуван како интелектуален првосвештеник, макар што тој непоколебливо се спротивстави на такви карактеризирања, на пример: „Вашите писма до мене, а тие се спремни за објавување, докажуваат дека вие сè сте пробале за да присилите на мене улога на „демократски Далај-Лама и Сопственик на иднината“. Како вие докажувате дека јас некогаш сум ја прифатил оваа будалеста улога?“ (Marx 1979a: 132).[2]

Маркс иднината не ја посматра фаталистички. Тој не вели: општеството на иднината ќе биде комунизмот. Туку, токму спротивното: општеството на иднината ќе биде или комунизмот или пак варварството. Значи, ако работничката револуција не го урне старото „општество“ и не постави ново општество на неговото место, тогаш доаѓа варварството.

Советскиот Сојуз не беше неуспешен обид во марксизмот, без оглед на она што неговото водство или неговите критичари велат за тоа. Дека едно општество се нарекува марксистичко или комунистичко не неопходно ги одразува Марксовите идеи за науката и/или она што би можело да се случи во/после капитализмот. Маркс се разбира беше ран анти-ленинист и анти-сталинист. Советската идеологија усвои изопачена и крута квази-дијалектичка материјалистичка метафизика, ја негира Хегеловата нужност и ги цензорира Марксовите хуманистички мотивации. Во овој процес, неговиот презир кон бирократијата и авторитетот беше изгубен и неговата дијалектика беше преобразена од револуционерна и радикална во реакционерна и конзервативна. Советите станаа метафизички конзервативни Хегелијанци, навистина не-Марксови во ставовите.[3]

Маркс не беше ни видовит ни пророк, ни филозофски моралист кој нуди мудрост што треба други да ја рефлектираат ни утописки пророк кој презентира општ модел за другите да го имитираат. Маркс едноставно не измисли систем … и потоа да го потроши својот живот бранејќи лошо формулирана теорема. Марксовата мисла се разви низ време и беше под влијание на многу други мислители. Тој постојано работеше низ проблеми стари и нови како што ги продолжи своите истражувања. Она што би можело да се нарече „марксистичка мисла“, или дури „Марксова мисла“, значи, не изби од неговиот ум како неоснована низа на доктрини и заклучоци како да е некоја многуглавеста хидра. Ние треба да избегнеме да се однесуваме кон неговите идеи на овој начин.[4]

Дека Маркс беше гениј не е спорно – тој имаше оригинален докторат на грчка филозофија; зборуваше течно француски, германски и англиски; можеше да зборува интелигентно за наука, литература, уметност, математика и филозофија; и напиша класична книга којашто создаде моќен нов модел на економско размислување. … Немарксистички биографичар го нарече „еминентен, учен и невообичаено надарен човек“ (Padover 1978: xvi). Мартин Бронфенбренер го сметаше Маркс за „најголемиот општествен научник на сите времиња“ (1967: 624).[5]

Во 1999, на онлајн испитување на ВВС, Маркс беше избран како топ мислител на милениумот, пред Алберт Ајнштајн (исто така социјалист), Исак Њутн, Чарлс Дарвин, Томас Аквински, Стивен Хокинг, Имануел Кант, Рене Декарт, Џејмс Кирк Максвел и Фридрих Ниче.[6] Во јавно гласање во Британија во 2005, Маркс беше избран како светски најголемиот филозоф.[7]

[2] Paul Paolucci, Marx’s Scientific Dialectics: A Methodological Treatise for a New Century, LEIDEN • BOSTON, 2007, p. 36.

[3] Paul Paolucci, Marx’s Scientific Dialectics: A Methodological Treatise for a New Century, LEIDEN • BOSTON, 2007, p. 254.

[4] Paul Paolucci, Marx’s Scientific Dialectics: A Methodological Treatise for a New Century, LEIDEN • BOSTON, 2007, p. 269.

[5] Mark Skousen, The big three in economics Adam Smith, Karl Marx and John Maynard Keynes, M.E.Sharpe, Armonk, New York, p. 65, 2007.

[6] Види http://news.bbc.co.uk/2/hi/461545.stm

[7] Види http://books.guardian.co.uk/news/articles/0,,1528336,00.html и http://observer.guardian.co.uk/comment/story/0,,1530250,00.html

Автор: Давиде Фери

Извор на текстот на оригиналниот јазик

Превел: Мара

Падот на ленинизмот (и со него неговите нус-продукти, како што се троцкизмот, сталинизмот, маоизмот итн.) се разбира е дијалектички напредок во филозофска смисла на зборот.

Марксизам-ленинизмот не е решение за капитализмот.

Зошто?

Бидејќи тој користи капитализам, со сите негови долгорочни неопходни негативни последици.

Со ова јас ќе лоцирам 3 теми за да го означам проблематичниот карактер на ленинизмот и во исто време причината за неговиот неуспех и пад:

Наспроти она што името сугерира, марксизам-ленинизмот пред сè не е „марксизам“.

Зошто ова „дрско“ тврдење?

Бидејќи ленинизмот поддржува градуализам, имено, спроведување на буржоаска демократска фаза (со јасни зборови, „капитализам“) како неопходен посреднички чекор кон спроведување на комунизам. Градуализмот бил во голема мера исмеан од самиот Маркс, чии написи водат кон спротивната логика: таа на укинување на противречностите а не нивно насилно одржување, по себе друга противречност.

Градуализмот е вулгаризација на дијалектиката и поопшто на марксизмот поради две главни причини.

Прво, ако некој – како послекапиталистички активист – признава дека рационално стопанско планирање е НАДМОЌНО во споредба со безредието на стоковното производство, тогаш зошто ние би требало да повикуваме на спроведување капитализам, што наложува дијалектичко ПОНИЗОК начин на производство?

Во оваа рамка, бедната свест на ленинизмот безрезервно навестува дека капитализмот е повеќе контекстуално „флексибилен“ и „приспособлив“, што е целосно идеалистички незаснован став како што истакнав во посебна статија за ленинизмот.

Второ, дури со добра верба, ленинист никогаш не би можел да примени „чист“ капитализам со својот градуалистички пристап, туку целосна негова вулгаризација.

Зошто го велам ова?

Бидејќи дури и да сте благонаклонети кон „буржоаско демократската фаза“ (што е убав социјалистички-призвучен збор да се нарече капитализмот), како што се ленинистите, ова не е „буржоаска демократска фаза“ туку „проблематична капиталистичка фаза изменета од присуството на ленинистичка држава“, што станува како субјект така и објект во овој градуализам.

Всушност, врамнотежувајќи ги интересите меѓу работниците и капиталистите, во рамки на слика на невозможен соживот, ленинистичкото Политбиро неопходно расте. Актот на „врамнотежување“ е материјален акт, а не идеален.

Трето, Политбирото мора да се справи со проблемите коишто потекнуваат од овој невозможен соживот, на пример растот на малите слоеви на капиталистичката класа, како богатите селани и трговци[1], го загрозува општественото производство на цела земја и го изложуваат огромното мнозинство на населението на крајности, како што се случи во Советски Сојуз откако Ленин допушти раст на капиталистички стопански односи со помош на политика наречена НЕП (Нова економска политика).

Не случајно, Сталин (вистински ленинист) мораше да врати мило за драго против растечката моќ на оваа паразитска класа, имено, производ на ленинизмот (како самиот Сталин).

Политбирото не е „статичен“ објект, токму како што капиталистичката класа не е.

Како субјекти, тие непрекинато, дијалектички, се прилагодуваат на контекстот, имено, на објектот.

Покрај тоа, одржувајќи ја капиталистичката класа недопрена, Политбирото подлежи на институционализација, сè додека буржоаските членови – законски признаени – не земат учество во политиката на партијата или не влијаат на политичката сфера на „државен капитализам но ајде да го наречеме социјалистичка земја“.

После години, партијата – зголемена како од пролетерски така и од непролетерски членови – нема да биде повеќе истата, во политичко-економска смисла. Не е случајно што сите ленинистички земји/организации (од Америка до Азија) пропаднаа во исто време на многу капиталистички наклонет начин; и завршија без да даваат отпор на сочното искушение на капиталот (како што мало дете не одбива бонбонче).

Некој ленинист би спорел: ни треба „градуализам“ во историјата! Прекрасно.

Јас велам: глупост, чиста глупост, или ако сакате… „антидијалектично резонирање“.

Мразот може да стане „пареа“ со физичка промена; ние не мораме да постигнеме течна состојба „насилно“ за да добиеме пареа.

„Градуалистичката“ логика на ленинизмот, којшто го меша „историскиот материјализам“ со „дијалектички материјализам“ на најнедијалектичкиот и човечки опасен начин, е наивен дури во рамки на капиталистички говор:

Капиталистот, кој сака да приватизира племенска област и да го преобрази неговото население во наемен труд, не треба прво да го преобрази племето во „робови“ и потоа во „феудален кмет“, според историско-материјалистичките фантазии на ленинизмот, што го вулгаризира Марксовиот општ приказ на историскиот развој на западна Европа.

Режимот на Ленин не ги укина противречностите на капиталот и наемниот систем.

Работниците само ги контролираа средствата за производство, но не ги поседуваа; како сопственици на фабрики им беше овозможено да управуваат во СССР.

Спротивно, режимот на Ленин – со помош на синдикатите – ги обезхрабри нападите врз приватната сопственост од страна на пролетерите.

Вреди да се истакне дека првиот декрет на болшевиците беше оној кој ја бранеше приватната сопственост, како што Mattick посочи. Мора да потсетиме дека самиот Ленин го обележи државниот капитализам „како џиновски чекор напред“ на најнедијалектичкиот начин и овозможи капитализмот да напредува за долготраен временски период преку НЕП (Нова економска политика), што произведе НЕП-овци и ја зголеми моќта на кулаците, подоцна ликвидирани од Сталин со помош на бирократијата.

Како што претходно е дискутирано, политичката авангарда со социјалистичка свест едноставно не може да реши да спроведе чист „државен капитализам“, како што Ленин веруваше.

Едно нешто е тактички да се занимава со парламентарна политика во рамки на капитализам за да се воздигне положбата на работничката класа, друго нешто е да се поддржува приватна сопственост после револуцијата и да се промовира капиталистички политики; за да потоа се заврши со создавање на огромна бирократска машина.

Ова е она што ленинистите никогаш не го зеле сериозно предвид.

Зошто таканаречената надмоќна историска свест на ленинизмот, навидум свесен за практичните бескрајни предности на стопанското планирање, потпаѓаат на детското искушение на одобрување беден државен капитализам?

Можеби бидејќи ленинизмот не е надмоќна свест.

Едноставно верува дека претставува тоа.

Тони Науновски е олицетворение на Жан-Пол Мара (1743-1793), кој „е прероден во човекот кој нема работа, во жената која нема леб, во девојката која мора да го продава своето тело, во детето кое не научило да чита; тој е прероден во незатоплениот стан, во мизерниот душек без ќебе, во невработените, во пролетаријатот, во борделот, во затворот, во безмилосните закони, во безперспективните училишта… О, внимавајте“ соросоиди, квази-социјалдемократи и шарлатани: вие не можете да го „убиете“ Тони „сè додека не ја убиете мизеријата на сиромаштијата“, вие кои го избирате „помалото зло“ со име Бранко Црвенковски како противтежа на Никола Груевски, истиот тој квази-социјалдемократ кој ја продуцира мизеријата на сиромаштијата и сега, вие Владимир Петревски прашувате зошто Тони Науновски покажува лице?

Се потсмевате на теоријата на Тони Науновски а самиот сте бедни по дух. Вие барате за каприците на професионалните политичари да одговара цела нација, така ли? Вие барате цела германска нација да биде прогласена за предавници само затоа што го гласала Хитлер за канцелар? Хитлер пред да стапи на власт никаде во јавност не се залагаше за „крајно решение“ на Евреите, туку доследно ‘и вети на нацијата дека ќе ја извлече од ќорсокакот на Големата депресија, што се покажа за вистина. (Откако нацистите ја презеле власта во 1933 год., тие брзо воспоставиле високо контролирана воена економија под упатство на д-р Хјалмар Шахт. Како и сите воени стопанства, тоа процуте, што ја направи Германија втората нација која целосно закрепнала од Големата депресија, во 1936.) Бедни сте по дух затоа што не можете да разберете, а за да разберете треба да се едуцирате освен да мукате како вол, од Аристотеловата „Политика“ на пример, дека и покрај поделбата на три власти, ни се случува да бидеме безмоќни, немајќи воопшто збор во одлуките, коишто влијаат на нас и животите на нашите семејства. Кога домашните квинслизи беа соочени со референдум дали да се одобри Новата територијална поделба на општините на РМ тие го открија својот презир кон нашата волја за која тврдат дека ја претставуваат во трите власти. Дури империјалистичките САД воскликнаа ден пред одржувањето на овој референдум, признавајќи ја нашата држава под нејзиното уставно име. А, ние во суштина славевме на плоштад Пирова победа, наместо јавно да ги обесиме предавниците, бидејќи во 2001 година гинеа обични сиромашни граѓани на оваа држава, а не членовите на елитата на професионални политичари, кои денес владеат заедно со убијците на нашите браќа. Истата оваа елита предизвика премногу беда за да електоратот на трите (нејзини) власти го користи како топовско месо против последиците на нејзините каприци, чија единствена цел им е да победат и да ја одржат власта и да ја претворат во привилегија. Нема демократија. Тоа е нивна злосторничка лага. Ако демократијата е сфатена како владеење на обичните луѓе, досега оваа елита ќе беше жигосана. Парламентот не е одраз на демократијата, туку на владеењето на професионални политичари спремни да ги згазат сите уставни принципи на коишто е заснована оваа држава. Тие ја дефинираа како социјална држава, но сепак дозволија во 2010 година на секој 8-ми ден да гине по еден работник на работно место. Сите овие таксирати се неминовен резултат на избрани творци на одлуки. Затоа, хомо говедикусе Владимир Петревски се посрамотувате кога „резонирате“ дека би требало да ги прогласиме за предавници и сите кои гласале за професионалните политичари.

Зошто Србија го нема повеќе Косово? Но „г-дине“ Владимир Петревски …

Кој донесува глад? – Војската.

Кој донесува чума? – Војската.

Кој мечот? – Војската.

Кој ја спречува трговијата? – Војската.

Кој ги збунува сите? – Војската.

(Hugh Peter, A Word for Army and Two Words to the Kingdom, 1647)

Според албанските интелектуалци, независноста на Косово беше незапирлив процес, а денес по независноста Албанците се засегнати од општата социјална пропаст. Тогаш зошто војуваа Албанците за „незапирливиот процес“ на независноста на Косово? – Овци преобратени по волја на елитата во стоици!

Петревски сега ни предава и историја на САД. Вашингтон ги прогласил Индијанците (!) за суверени нации но се разбира – откако направи систематски покољ врз нив. Исход: Уништување на домородните Американци 1492-1890: 100 милиони. Порторико ќе се отцепил од САД, оти овие немале свој рамковен договор. Петревски треба еднаш за секогаш да научи или да оди на дополнителни часови по марксизам кај Тони Науновски дека приватниот интерес е толку моќен што тој „го совлада перото на еден Мара, гилотината на терористите, Наполеоновата сабја, распетието и чистокрвноста на Бурбоните“. Навистина Западот „открил најсилен“ мотив, со кој сака да создава „нов светски поредок“. Само, како ќе обезбеди мир во него? Да, затоа се тука оружените сили, морнарицата и специјалните единици. Но, и тоа нема да помогне ништо, бидејќи силата против економијата не може ништо. Во таа смисла, нема да крвават САД, туку Порторико.

Со примерот на фашистичка Германија Петревски злобно му импутира на Тони Науновски дека се залага за нацизам. (Јас јавно го советувам мојот драг пријател Тони да поднесе тужба за ова чудовишно незасновано обвинување на хомо говедикусот Петревски.)  Ние не сакаме Албанците да бидат иселени. Тие отсекогаш биле тука и ќе останат тука. Ние сакаме да се уништи албанската буржоазија која всушност ТАА го потстрекнува сепаратизмот. Ние сакаме смртна казна за терористите, сега, во костуми. Македонските националисти не треба да го бараат проблемот во себе, туку во оваа врхушка. На пример, ако ние како комунисти дојдеме на власт зарем нема да ги убиеме сите кои проповедаат сепаратизам кој дури за неговите обични промотори е контрапродуктивен. Ако до вчера албанското мнозинство во Косово ја имаше како угнетувач српската буржоазија, денес ја има албанската.

Петревски како шарлатан во политичка економија ‘и се заканува на Велика Британија со подемот на БРИК. Во 2002 година околу 324 милиони Кинези сè уште биле фармери околу 50% од работната сила до 2004 година а ова опадна на 47%. Ако преместувањето на земјоделството кон индустријата продолжи по оваа стапка, и економски го достигне врвот до 2025 година, тогаш скриените резерви на труд во Кина значително ќе се исцрпат во наредните 20 години. Долгорочната стапка на профит во едно стопанство е определена од релативните стапки на раст на понудата на труд и капиталот. … Кина се разбира ќе извезува капитал во Африка – веројатно ќе го доминира континентот како Англија некогаш. Јужна Америка исто така ќе биде дестинација. Како што беше случај со европскиот империјализам еден век порано, овие извози во почетокот ќе бидат концентрирани на производство на суровини потребни да ја прехранат кинеската индустрија. …Споредени со Азија, резервите на труд на Африка се скромни. Огромната акумулација на капитал во Кина бргу го превртува балансот. Капиталот не трудот ќе биде наскоро изобилен. Процесите коишто доведоа до европската социјална криза во 1970-те години, половина век подоцна, ќе почнат да се реплицираат ширум Азија. Платите ќе тежнеат да растат како дел од националниот доход. Стапката на приход од капиталот ќе паѓа. Падот на профитите во однос на каматните стапки провоцира поларизација на капиталот во должнички и кредиторни фирми. Размерот на фирмите е втеран кон формална несолвентност. Ако доволно фирми станат несолвентни, настанува голема рецесија. … Јапонското искуство ги покажува крајните граници на еден таков ток. Фирмите чии долгови ќе ги доведат до банкрот, ќе останат прометни. Лошите или ненаплативите долгови ги доминирале завршните сметки на јапонските банки. Истото ќе се случи во Кина. Државата, како што се случи во Британија, ќе мора да ги национализира, или во случајот на Кина, повторно национализира, водечките индустрии. … Како што сегашниот циклус на глобален економски развој, циклусот што започна со отворањето на Кина, влече кон крај, капиталистичкиот општествен поредок ќе се соочи со економска и политичка криза на глобално ниво. Види повеќе: Paul Cockshott, The Big Picture: Britain and China and the future of capitalism, 2006.

За крај, настрана гнасните импутации на Петревски дека Тони Науновски сака да ја вљуби „демократијата“ на Македонија со „авторитарноста“ на Истокот, да погледнеме во „оазата на мирот“ пропагирана од мухамедистите а ла Петревски наречена ЕУ. Сегашниот устав на ЕУ е радикално недемократски во тоа што парламентот има многу органичени овластувања, тој не може да иницира општо законодавство, тој не ја избира комисијата од меѓу своите членови, тој не може да ги зголемува општите даноци итн. И тој е дури исклучок за природата на парламентарната демократија.

Од тоа што Науновски нашол интересен став кај Брејвик, Петревски инсинуира дека самиот Брејвик, односно неговата идеологија му е интересна на Науновски, прашувајќи: „Што ако почне да го идолизира“? Аристотел би одговорил: „Мил ми е Сократ, мил ми е Платон, но помила ми е вистината“. Нема ништо опскурно во идолизирањето на вистината, туку напротив, вистината ослободува. Или: „Тајната на слободата лежи во едуцирањето на луѓето, додека тајната на тиранијата е во нивното заслепување“ (Робеспјер). Како Брејвик, и Херман Геринг бил нацист по убедување но тоа не имплицира дека сите негови ставови не се интересни или дека не се вистинити. Од посебна интересност е следниов негов став со апсолутна точност која смртно ги прободува тоталитарните срца на поранешните и денешните рафинирани фашисти: „Луѓето секогаш може да бидат понесени под наредба на лидерите. Тоа е лесно. Се‘ што вие мора да направите е да им речете дека се нападнати и да ги обвините пацифистите за недостиг на патриотизам и изложување на државата на опасност. Тоа функционира на истиот начин во секоја држава“.

Петревски на крајот сака да остави – се разбира хомодуплексен – впечаток дека новинарите во Дневник пишуваат по диктат на партијата на власт додека поранешните Време и Шпиц биле бастион на демократскиот форум. „Жената на Цезар не е сомнителна“! Зошто тогаш, уредништвото на Време коешто на добитникот на наградата „Кочо Рацин“ за поезија во 2009 година му беше ветило редовно објавување колумни во овој дневен весник му дозволи објавување само на една колумна, за потоа да го спречи на секој начин затоа што поетот, кој не е професионалец, си дозволи слободно разгледување на проблеми за кои новинарите не беа дораснати? Ако новинарите мислат така да се борат за слобода на пишуваниот збор, подобро нека се откажат од секаква борба. Но, еден чесен новинар ја разоткри обљубената „жена на Цезар“! Тој ми призна: „Жaлaм штo ти и други како тебе извесно време ќе бидат жртви на уредувачката политика. Читај што се објавува“ во Време и Шпиц „и ќе ти стане јасно. Јас, се разбира, не сум креатор на таквата политика. Напротив. Но, не можам сам ништо да изменам. Ти ќе знаеш каков суд да донесеш за тоа“ (25 мај 2011). Значи, од демократијата шарлатани како Петревски ги интересира само искористување на мас-медиумите во прилог на елитата од професионални политичари.

„Wenn man ein Ochse sein wollte, könnte  man natürlich  den Menschheitsqualen  den  Rücken kehren und für seine eigne Haut sorgen“ (Ако некој сака да биде вол, тој би можел, се разбира, да сврти грб спрема страдањата на човештвото и да си се грижи за својата кожа), би им порачал Тони Маркс на нашите волови а ла Петревски.

Да се наведе дека КПМ е антинационалистичка партија.

Да се наведат сите субјективни грешки не само во процесот на еманципацијата на македонскиот народ во текот на 45 годишниот заеднички живот во рамките на СФРЈ туку и во процесот на еманципацијата на југословенската работничка класа.

Да се наведе дека КПМ не е само партија на чесни и добронамерни луѓе … туку дека КПМ има и механизми да спречи централизација и концентрација на партиските органи во рацете на малцинство партиски членови. И Робеспјер и Сен-Жист биле чесни и добронамерни но сепак испотепале 50 000 граѓани на младата Република Франција од кои мнозинство припаѓале на работници и селани со над 70%. Ист случај со болшевиците.

Наместо „македонски народ“ треба да стои „македонски работнички народ“ или „македонски работен народ“.

КПМ не треба да ги прифаќа основните постулати на граѓанската демократија туку во рамки на граѓанската демократија, одн. доаѓајќи на власт како претставничка партија на мнозинството граѓани од локално до национално ниво треба да спроведе реформи кои ќе стават крај на професионалната политика и ќе воведе непосредно владеење на обичните граѓани.

КПМ не смее да го прифаќа повеќепартискиот систем, туку да го критикува и во позиција на власт да го укине професионалното политиканство спроведувајќи реформи кои ќе стават крај на избрани претставници на народот од партиски списоци. КПМ не смее да прифаќа постоење на повеќе видови сопственост, туку напротив, да ја критикува приватната сопственост над средства за производство (и земја) бидејќи таа претставува економска сила над трудот а според тоа и политичка сила над трудот чија метаморфоза се трите власти: судството, законодавството и извршната власт, сите блиски до олигархијата а игнорирачки поставени спрема мнозинството обични граѓани. Во позиција на власт според тоа КПМ треба да ги укине повеќето видови сопственост. Укинувањето на приватната сопственост над средства за производство (и земја) имплицира укинување и на пазарната ориентација на македонското стопанство, бидејќи сега наместо индивидуални приватни трудови кои разменуваат меѓу себе стоки постои еден единствен општествен труд кој под заеднички централен свесен план ги раководи средствата за производство. КПМ не смее да ја прифаќа пазарната ориентација на македонското стопанство бидејќи таа е последица на постоењето на приватна сопственост над средства за производство.

Следува посрамувачкиот став на програмата т.е. за авторот на програмата:

„КПМ нема ништо против развојот на приватната сопственост доколку таа ги почитува правилата на фер плеј и на грбот на работничката класа не префрла товари кои таа неможе да ги носи и доколку создава пристојни услови за живот и ги гарантира човековите врености и човековото достоинство. КПМ ќе се залага без обзир на видовите на сопственост да изгради сопствен систем на партиципација на работните луѓе во создавањето на сите материјални или културни врености во македонското општество.“

Развојот на приватната сопственост? Дали авторот на програмата некогаш го прочитал Марксовиот Капитал? Не верувам. Тој треба да знае дека „развојот“ е всушност циклус на капиталот, окарактеризиран со буење (бум) и тресок (бенг) проследен со уништување на капиталот заради ново буење одн. пораст на профитната стапка а компензациите што ги прават капиталистите во тие бурни времиња се јасни, на кои дури државата е индиферентна: намалувања на придонесите и платите на вработените, прогласување стечај, отпуштања на работници, преселување на капиталот во други држави итн. Види повеќе Маркс, Капитал, том 3, Закон за тенденциско опаѓање на профитната стапка или Фред Мозели, Американската економска криза и решенија. За време на криза капиталистите не почитуваат никакви правила на фер плеј и секогаш бремето го префрлаат на грбот на работниците. „КПМ ќе се залага без обзир на видовите на сопственост да изгради сопствен систем на партиципација на работните луѓе во создавањето на “… Која прудонистичка будалаштина! Се виде колку е можно тоа и за време на КПЈ со економски и политички монопол во услови на владеење на законот на вредноста. Економска сила се бие со економска сила а не со политичка сила.

„КПМ отфрла секакви непроверени и неизвесни експерименти во општествениот и политичкиот живот кои може да нанесат повеќе штета отколку користи. Поуките на минатото се критериум на денешната пракса на партијата.“

Понеизвесен експеримент ниту има од стоковно-паричното производство.

„КПМ ќе работи на тоа да прекинатите врски меѓу народите на бившата југословенска заедница се обноват и станат уште поблиски врз основа на целосно взаемно почитување и вреднување.“

Тие врски не можат да се разликуваат ништо повеќе од оние со Албанија, Грција и Бугарија. Дури ако во Грција или Албанија КП добие мандат за владеење врската со неа и нашата држава може да биде многу поблиска отколку со бившите југословенски држави во кои под претпоставка би останале да владеат либерални партии.

„КПМ се бори за потполна социјална и секаква друга сигурност на сите граѓани на македонското општество, посебно на невработените, децата, пензионерите, студентите и учениците“.

Социјалната сигурност на невработените, децата, студентите и учениците би морала да биде обезбедена преку „даночење“ на трудот, или во услови на капитализам, преку данок на приход. Но, треба да се има предвид дека невработеноста не е неизбежна, дека и децата можат да бидат вклучени во производството, како и студентите и учениците во производство коешто им соодветствува на нивната изучувана струка. „Од фабричкиот систем, како што може во детали да се проследи кај Роберт Овен, се јави никулецот на воспитанието на иднината, што ќе ги сврзува за сите деца над извесна возраст производниот труд со наставата и гимнастиката, не само како метод за зголемување на општественото производство, туку како метод за производство на сестрано развиени луѓе“ (Маркс).

Стопанството може да функционира со целосна вработеност. Социјалната сигурност бара висока стапка на данок на приход за да биде финансирана, со индиректни ефекти на дестимулација врз работноспособните луѓе вклучени во производството, оти тие нема да сакаат да гарантираат општествен доход без оглед на тоа дали корисниците работат или не. Социјалната сигурност де факто е трошење на општественото богатство, а не негово акумулирање. КПМ, според тоа, треба да биде против принудна социјална сигурност на одредена категорија на луѓе а на сметка на мнозинството работно население што ќе ја издржува таа категорија на луѓе.

Социјалната сигурност им овозможува на пензионерите да бараат дел од идниот производ на општеството. Но, пензионерите всушност се поддржани не од своите заштеди, туку од работата на помладите членови на општеството. Младите сè уште ќе бидат единствената поддршка за старите. Меѓутоа, кај селанството оваа поделба на труд на непроизводствен и производствен не постои. Сите членови на едно селско домаќинство учествуваат во взаемна корист. И стари и млади. Значи, и пензионерите во социјалистичкото општество работат според своите способности, бидејќи суштината на социјализмот е спречување на секакво егзистирање на нечиј туѓ труд.

Ако КПМ се бори за правото на човекот „да во пракса биде елиминирана „експлоатацијата на човекот“ и тој за свој труд да биде награден адекватно на она што го вложува во процесот на производството“, тогаш бесмислен и контрадикторен е горниот став дека „КПМ нема ништо против развојот на приватната сопственост“, кој треба да се исфрли.