L'AMI DU PEUPLE

Од тоа што Македонија нема да добие официјална покана за прием во терористичката организација на светските империјалисти кои преку уништување на странски капитал сакаат да ја стимулираат домашната профитна стапка којашто е во постојан пад од времето на рецесијата во 1970-тите години, Груевски добива булимија па до вчера бесвесното натофилство еднакво на рефлексија на неорганска материја сега одеднаш станува антоним на себе.

Патриотската исповедна искра на Груевски што испарува од неговата душа како сулфурот од пеколот е злонамера на овој најголем предавник на својот народ заради забава на народот како што еднаш римските патриции со цел да обезбедат привремен социјален мир го забавуваа плебејството со гладијаторски борби кои ги осведочувале бесплатно. Не смееме да допуштиме едно такво злосторство! Тоа би било мошне несовесно од наша страна. „Ние не ја напуштаме работата на народот дури и тогаш кога народот ја напушта својата работа“, му пишува Бакуњин на Руге. Зошто не смееме да ја напуштиме работата на народот?

Некој ќе рече „па, народот ја губи драстично довербата во НАТО и, според тоа, благонаклоноста кон прием на нашата држава во оваа организација“. Но, народот слуша што ќе му кажат „лидерите“ и се фаќа за нив како слепец за стап, додека „лидерите“ никогаш не му ја објаснија на народот вистинската причина зошто не треба нашата држава да биде дел од НАТО и зошто не треба  нашата влада да испраќа наши воени трупи во Авганистан. Последиците може допрва ги трпиме. 5 невини наши сограѓани се убиени од радикални исламисти. Самото МВР потврди дека меѓу уапсените под сомнение дека го извршиле петкратното убиство има и радикални исламисти од Авганистан. Требаше уште многу порано „лидерите“ да изразат негодување спрема постоењето на НАТО не заради некојси апстрактен патриотизам туку повеќе заради можните последици врз граѓаните на нашата држава поради поддршката што дава „нашата“ влада на НАТО. Според тоа, вистинските убијци на 5 невини наши сограѓани не се радикалните исламисти туку барутот на нивната исламистичко-радикална баханалија – владата на РМ. Заклучокот е дека „историјата нè учи дека народот никогаш ништо не научува од историјата“ (Хегел) на петте убиени невини наши сограѓани и додека не научи дотогаш ќе страда и многу мајки ќе бидат облечени во црнила. А зошто, мој сакан народе, заради каприцот на политичката елита нашата држава да биде примена во НАТО, во истата таа организација којашто ја запали Либија за да на крајот на власт ги донесе радикалните исламисти?

„Предвидувањето“ на Маркс

Според многу современи левичари „Карл Маркс рекол дека капитализмот ќе се сруши по себе бидејќи едноставно таков систем е неизбежно да се самоуништи“.

Дека Маркс предвидел пропаст на системот … нема текстуална поддршка за ова тврдење … во неговата презентација на трудовата теорија на вредност или каде било во том III од Капиталот. … Маркс предвидува дека тенденциите на системот ќе резултираат со општествена револуција („Експропријаторите бидуваат експроприрани“), и не поради некаква пропаст, туку поради централизацијата на капиталот и растечкиот револт на работничката класа.[1]

Клучна идеја во Карл Марксовата теорија на капиталистичката економска криза е „уништувањето на капиталот низ кризи“ (Marx 1989: 127). Под ова тој мислел не само уништување на физичките средства за производство, но исто така, и посебно, на вредноста на средствата за производство. Верувам дека сегашната криза е поради фактот дека капиталот не беше уништен до доволен степен во текот на глобалната економска криза од средината на 1970-те години. Сè додека не се случи доволно уништување на капиталот (можеби во сегашната криза?), не може да има нов, одржлив економски процут. Ова е бидејќи уништувањето на капиталот ја обновува профитабилноста; без доволно уништување на капиталот, профитабилноста ќе остане прениска. Сепак, политичарите, кои не се спремни да допуштат капиталот да биде уништен до доволен степен, повторно и повторно избираат да ја „менаџираат“ релативната стагнација, охрабрувајќи прекумерно зголемување на долгот. Ова вештачки ги зголемува профитабилноста и економскиот раст, но на неодржлив начин, и повторно води кон должнички кризи. Сегашната криза е најсериозната и акутна од овие. Политичарите одговараат на кризата така што уште еднаш ги покриваат лошите долгови со повеќе долг, овојпат до невиден степен.[2]

Зошто капитализмот не може да се самоуништи?

Точно е дека секоја криза е можност за револуција или барем дава поволни прилики за значајно подобрување на положбата на работничката класа. Но, за една таква политика во прилог на работничката класа нужно е социјалистичко движење, што реално недостига. Според Пол Кокшот, без политичка економија на работничката класа невозможно е да се формулира доследна политичка програма на работничката класа.

Интервенционизмот на владата на Обама претставува најпоследна фаза на она што Маркс го нарече „укинување на капиталистичкиот начин на производство во рамките на самиот капиталистички начин на производство“. Приватната сопственост постои само на тапии. Преземањата на многу банки од страна на владата на Обама не се во прилог на приватните интереси, туку во прилог на самиот капиталистички систем. Овој интервенционизам на владата индицира дека економскиот систем е отуѓен од интересите на луѓето, дека тој треба да биде заменет со понапреден општествен систем.

Финансиската криза од 2007 ако владата на Обама не интервенираше можеше да го урне американското стопанство. Тоа ќе беше буквално фатален земјотрес на капитализмот. Сите оние bailout пакети на владата беа со цел да се спаси капитализмот од пропаст. Во спротивно, ќе настанаа низа банкроти со домино ефект на панично извлекување на фондовите доста големи за да го соборат финансискиот систем. Затоа и овие финансиски институции ги нарекоа „експертите“ – too big to fail.

Да конкретизираме:

1. Економските кризи на капиталистичкото општество сè уште не довеле до критично заострување на општествените противречности до тој степен да не можат да најдат разрешница во рамките на капиталисткиот режим – поради владините државно-капиталистички интервенции за спас на системот од самиот него.

2. Напротив, дошло до ситуација на радикален застој во развојот на производните сили како последица на спротивставените интереси на сопствениците на средствата за производство и интересот на непосредните извршители – поради отуѓувањето на системот од интересите на луѓето па владите интервенираат не во поддршка на одредени приватни интереси туку во поддршка на самиот систем каков таков.

3. Работничката класа сè уште не прераснала во водечка сила која би имала развиена целовита класна свест за насоката на неопходните општествени промени и моќ за да ги отсвари таквите радикални општествени промени – поради немање револуционерна теорија (Ленин: без револуционерна теорија нема револуционерно движење), или како што вели Кокшот – без политичка економија на работничката класа невозможно е да се формулира доследна политичка програма на работничката класа.

Заблудите на толкувачите на марксистичката теорија на криза за самоуништувањето на капитализмот

Во глава 14 „Причини со спротивно дејство“ од „Капиталот“, Маркс објаснува и докажува зошто ова паѓање на просечната профитна стапка не се појавува во апсолутна форма, туку повеќе во тенденција кон прогресивен пад. Овие „толкувачи“ немаат доказ зошто профитната стапка не паѓа на нула за да го оневозможи понатамошното постоење на капитализмот, односно да предизвика ефект на самоуништување на капитализмот. Маркс се занимава со ова прашање посочувајќи на неколку „компензирачки причини“ коишто тежнеат да ја задржуваат надолната тенденција на општата профитна стапка, без да ја спречат во целост. Најважната таква компензирачка причина е стапката на вишок на вредност (стапка на експлоатација) која според Маркс може да не остане постојана, туку може да расте со тек на време. Овие „толкувачи“ на „марксизмот“ размислуваат за падот на просечната стапка на профит кон нула како што христијаните размислуваат за апокалипсата: настан според кои би требало да дојде за кратко време но којшто е одложен до недефинирана иднина, а кога конечно ќе дојде („апокалипсата на капитализмот“) тоа ќе биде голем и насилен настан што ќе стави крај на светот (капиталистички) што го знаеме. Ова апокалиптично гледиште на овие „толкувачи“ на „марксизмот“ стои на две главни грешки.

Првата грешка е верувањето дека просечната профитна стапка има природно долгорочна тенденција да опаѓа. (Маркс во глава 14 од Капиталот категорички е против еден ваков став!) Втората грешка е верувањето дека просечната профитна стапка може постепено да се наклони надолно се‘ додека не стане толку ниска што капитализмот како систем ќе пропадне, ќе банкротира, ќе се самоуништи. Причината за оваа втора грешка е претпоставката дека профитната стапка тежнее да биде еднообразна. Но, во стварноста, наспроти скоро религиозните верувања на „толкувачиве“ на „марксизмот“, овие два вида на однесување се сосема различни, бидејќи капиталистичкото стопанство, коешто не е едно претпријатие, нема, во било кое дадено време, единствена стапка на профит туку статистичка распределба на различни профитни стапки меѓу мноштво од претпријатија во свој домен на бизнис.

Заклучок

Според политичкиот аналитичар Алесандро Полити „Европа е на работ на вооружена револуција“. Вооружената револуција ќе биде оправдана само ако во позиција на власт револуционерите понудат алтернатива на системот кој сега е во длабока рецесија. Но, за да се понуди алтернатива не треба само да се знаат вистинските причини за настанокот на кризава туку и треба да се создаде вистинско социјалистичко движење на работниците и загрозената средна класа што ќе ја понуди таа алтернатива. „Без политичка економија на работничката класа невозможно е да се формулира доследна политичка програма на работничката класа“ (Пол Кокшот). Оттука секоја вооружена револуција без реална алтернатива и оценка на сегашниот систем неминовно е осудена на пропаст.

---

[1] Andrew Kliman, The failure of capitalist production, 2011, p. 26.

[2] Ендру Климан, Основната причина за економската криза.

„Здравје е состојба на потполна психо-физичка и социјална благосостојба, а не само отсуство на болка и болест“, вели хрватскиот лекар од кралска Југославија Андреј Штампар. Оваа дефиниција ја има прифатено и Светската здравствена организација, а таа важи и денес. Се разбира, на хартија. И додека лекарите се придржуваат некако за првиот критериум, за вториот никој веќе не води сметка. Поединечни медицинари во разговор изјавуваат дека вториот дел – социјалната благосостојба – не е нивна работа. А општествените интелектуалци не ни помислуваат дека треба да се занимаваат и со медицина. Таман работа, тие што туку го исфрлија марксизмот од системот на науки, па сега да се занимаваат и со медицина. Тоа би било премногу за нивниот ограничен буржоаски ум.

Во капиталистички односи, еден логичен спој, една нераскинлива целина, еден медицински поим – психофизичка и социјална благосостојба[1] – е парчосан, осакатен и затоа никој не води сметка. Очигледно е дека во конкретниот случај медицината воопшто научно не се третира. Таа се подведува под ист третман како и другите стопански дејности – принудена е да работи по норма. Катастрофална глупост. Се настојува и таа да биде „профитабилна и рентабилна“. А услов за тоа е што повеќе болни и повредени кои политиката и економијата ги обезбедуваат и во поголеми износи отколку што требаат. Медицината има работа преку глава иако сите болни, поради немање пари, и не бараат потребна лекарска помош.

Спротивно од изнесеното во претходниот став, во историјата останало да се раскажува за некој мандарин кој им давал плата на лекарите само кога во поднебесното царство немало болни. Иако мандаринот не знаел марксизам, иако не ја знаел примарната задача на медицината, иако немал компјутери и Интернет, мора да се признае: знаел работата да ја организира.

„Нашите“ организатори божем имаат факултетско образование, сите имаат компјутери и Интернет и со тоа го имаат знаењето од цел свет на рака, сепак во однос на медицината постапуваат како да е таа берење јаболка или копање дупки – што повеќе набереш или ископаш и повеќе ќе добиеш пари. Идиотизам.

Кога работите се гледаат во својата меѓусебна поврзаност и неделивост една од друга (дијалектички) дури тогаш тие се согледуваат во вистинско светло. И очигледно е дека треба да се размислува како истите да се организираат. Се гледа дека парите навистина „сè пресвртуваат во своја спротивност“, како вели Маркс. Медицината не може да ја остварува дефиницијата за здравје поради буржоаското „наградување“, со пари.

Медицинарите вклопувајќи се во „современите“ економски токови како да забораваат на својата лекарска етика и заклетва – го забораваат здравјето на народот. Впрочем тоа не е ништо чудно. „Божјото слово“ забранува наплаќање камата ама кој мисли на тоа. А сите се „верници“. Какви се тоа верници кои не го почитуваат „божјото слово“ односно волја!

Без обѕир колку медицинарите „заработуваат“ од влошеното здравје на народот, општеството сигурно губи многу повеќе. Губи во работни часови, материјални средства и непотребни жртви. [2] Додуша мал е бројот на работниците кои одат на боледување,[3] но сигурно не е мал бројот на оние кои „боледуваат“ во администрацијата и таму каде „заработката“ е сигурна, без оглед дали човек работи или не – во непроизводствените дејности.

Кога би се пристапило кон остварување на Штампаровата дефиниција, во почетокот сигурно ќе се зголеми бројот на пациенти бидејќи помош ќе побараат и оние кои денес тоа го избегнуваат поради немање пари. Но, во понатамошниот тек ќе се смалуваат сè повеќе и повеќе, во зависност како ќе се остварува социјалната благосостојба. Тоа ќе оди дотаму додека лекарите односно медицинарите не „останат без работа“. Тогаш ќе се види дека и денешните здравствени капацитети се предимензионирани.

Можеби некој медицинар ќе размислува за напишаното. Познаваме неколку кои вистински се загрижени околу тоа. Но, најтрагично е што не се презема никаква организирана мерка да се промени таквата состојба.

Ние, Пријателите на Народот, топло им препорачуваме на сите медицинари да ги проучуваат Маркс-Енгелсовите дела (МЕД). Им нудиме секаква соработка во таа смисла. Време е да се менуваат состојбите а без марксизмот тоа не е можно.

„Не одете по традициите на татковците“ туку „слушајте ги јасните и непогрешни пораки“ од единствената наука за општеството – марксизмот. Дури со марксизмот ќе ја ставите медицината на нејзиното вистинско место во општеството и да ја остварувате Штампаровата дефиниција на здравје.

„Не трчајте по пари оти поради нив и ќе залутате“. „Сејте во ум и живот вечен ќе пожнеете“. Сигурно ќе успеете „да ги избришете солзите од лицето на луѓето“ и да обезбедите „да нема повеќе плачење и болка“.

Јасно е од изнесеното дека А. Штампар, „бог“ и марксизмот се согласни кога е во прашање здравјето на народот и се надеваме дека ќе ни се придружите или побарате соработка која со ништо не ја условуваме.

Лазар, Пријател на Народот

---

[1] „Можеби најголемата причина зошто Европјанците се поздрави од Американците е поради тоа што тие имаат намалена сиромаштија, особено детска сиромаштија. Врската помеѓу сиромаштијата и посиромашното здравје долго време се докажувала. Едно истражување испитано повеќе од 30 други студии за врската помеѓу класата и здравјето, и откри дека „класата влијае на нечии шанси за опстанување жив. Скоро без исклучок, доказот покажува класите се разликуваат на стапките на морталитет“. Американскиот весник на епидемиологија тврди дека „огромна маса од докази покажала постојано дека оние во пониските класи имаат повисоки стапки на морталитет, нездравост и неработноспособност“ и овие „делумно се должат на нееднаквите услуги на здравствена грижа како и на влијанието на отровна и опасна физичка животна средина“. И во еден дури поважен заклучок, студии од Харвард и Берклиј докажале дека доходовната нееднаквост – а не само апсолутната сиромаштија – е еднакво важна. Државите со највисоки нивоа на доходовна нееднаквост исто така ги имаат највисоките стапки на морталитет и нездравост. Причината зошто релативната сиромаштија е важна е поради тоа што цените и можностите се релативни исто така – САД можеби ја имаат најдобрата медицинска технологија во светот, но 10 000 долари од постапка, кој може да си дозволи? Многу причини придонесуваат за полоша здравје на сиромашните. Политикологот Џефри Рајман пишува: „Помалку пари значи помалку хранлива храна, помалку топлина во зима, помалку свеж воздух во лето, помалку оддалеченост од болни луѓе, помалку знаење околу болест или медицина, помалку посети на доктори, помалку посети на заболекар, помалку превентивна нега и над сè друго помалку првоквалитетно медицинско внимание кога сите други лишувања го земаат својот данок и сиромашниот се разболува сериозно“ (Стивен Кангас, Мит: САД имаат најдобар здравствен систем во светот).

[2] Економијата на Калифорнија губи околу 28 милијарди долари годишно трошени на прерани смртни случаи и болести поврзани со озонот и честичките ифрлени од илјадници локации во воздушните котлини на South Coast и San Joaquin, согласно со откритијата изнесени од истражниот тим на Cal State Fullerton.

,,Повеќето од овие трошоци, околу 25 милијарди долари, се поврзани со сурови 3000 смртни случаи секоја година, кои се однесуваат на последиците од смогот, меѓутоа додатни фактори вклучуваат отсуства на работа и училиште, посети на ургентни клиники, напади на астма и други респираторни болести‘‘, рече водачот на тимот Џејн Хол, професор по економија и ко-директор на универзитетскиот Институт за економски и околински студии.

,,Двата региони продолжуваат да плаќаат неверојатна голема цена заради емисијата на полуција на воздухот, категоризирана меѓу најзаканувачките во земјата. Во котлината на South Coast, трошокот е околу 1250 долари по лице годишно, што преведено тотално околу 22 милијарди долари во заштеди доколку емисиите се создаваат во согласност со федералните стандарди‘‘, рече Хол. Во воздушната околина на San Joaquin, трошокот е околу 1600 по лице годишно или околу 6 милијарди долари по лице годишно во заштеда доколку стандардите се постигнат.

Заштедите би дошле од околу 3800 помалку прерани смртни случаи меѓу оние од 30 годишна возраст и постари; 1,2 милион помалку денови од училиштни отсуства; 2 милиони помалку денови на респираторни проблеми кај децата; 467 000 помалку болнички пристапи, согласно со истражувањето.

Нидја Батиста, директор за Коалицијата за чист воздух, ги опиша откритијата како ,,зашеметувачки и опомена дека ЗДРАВЈЕТО Е ПРЕМНОГУ ТРГУВАНО ЗА ДА ДОЈДЕ ДО АКЦИЈА ЗА ПРОЧИСТУВАЊЕ НА ВОЗДУХОТ.”

[3] Еве што кажува една граѓанка на САД за тамошното ,,пазарно здравство‘‘ во блогот на Barbara Ehrenreich: ,,Како што завршувам да го читам ова, се чувствувам болно поразена и запустена што се должи на фактот што и јас исто така сум неосигурена, заедно со моите неосигурени деца. Разбирате, јас заработувам премногу пари според било која владина програма (32 000 $ годишно), меѓутоа не можам да си приуштам да плаќам 800 $ на месец за семеен план со 2000 $ одбиени. Така, ние се обидуваме да не се разболиме или повредиме, или дури да размислуваме за примање превентивна нега. За несреќа, мојата ќерка падна на нејзиниот глужд неколку години порано и сега таа има постојана болка и може да носи само одредени обувки (таа само што наполни 16 години). Па, кој знае како ќе се одразува болката кога таа ќе има 30 години. Излишно е да се зборува, но на нејзиниот Божиќен список последната година сè што таа посака беше: »Здравствено осигурување!«‘‘.

Дивиот Бигорски ме укорува:

„Ти го читнав блогов. Ваква пропаганда на едно место против либертаријанците нема ни во Федералните резерви. Дојдов само да ти кажам дека немаш појма што правиш. Рон Пол е десно ориентиран републикански либертаријанец,а Чомски Лево ориентиран либертаријанец. Рон има во 3-4 говори укажано дека до промени ќе дојде кога и Левите и Десните ќе се усогласат. Пошто не ја разбираш работата ова сигурно ти изгледа невозможно. Ти си единствен Марксист кој ги подржува Федералните резерви , Фракционото банкарство и монополот на најбогатите…со такви глупости како оние на Кругман си се залепил на Обама и Голдман Сакс,на неоконзервативизмот и неолиберализмот што хараат низ светов 50 години. Си напишал нешто Француско…а Закон од Фредерик Бастиат?Нешто што не можам да го поднесам е кога се дава целосно искривена слика за можеби најдобрата шанса за вистинска слобода на индивидуата да се прикажува целосно еднострано. Маркс го видовме и се отепавме околу него. Бирократизацијата е од самоинтересот на индивидуата. Социјализмот се расипа од внатре од самиот себе затоа што е поставен на колективно насилство врз индивидуата.Скоро едно столетие луге како вас ја трујат јавноста со колективни системи. Кај нас не се ниту издадени ниту преведени делата на Ајн или пак на Мисес. Десничарската опција ние е социјалистичка колку што е и левичарската. Затоа мислам дека е безобразно сево ова што си го напишал. Страм да ти е.“

„Ти го читнав блогов“.

-Не си го прочитал инаку немаше да го напишеше она што следи по оваа лицемерна исповед. „Читнав“. Треба ли овој глагол да индицира дека си преживар на „комунистичко-пропагандни наслови“?

„Рон има во 3-4 говори укажано дека до промени ќе дојде кога и Левите и Десните ќе се усогласат.
Пошто не ја разбираш работата ова сигурно ти изгледа невозможно“.

-Па, изгледа ти немаш поим што зборуваш. И твојот расистички каубој. Онаму каде што има еднаквост нема капитал. Да се тврди дека сите би користеле од слободен пазар значи да се игнорира фактот дека капитализмот е систем движен заради профит и дека заради профити постои, според тоа, работниците не може да ги добијат сите плодови од својот труд.

„Ти си единствен Марксист кој ги подржува Федералните резерви , Фракционото банкарство и монополот на најбогатите…“

-Бебињата се родија мртви! Напротив јас како класичен марксист се залагам за укинување на апстрактната вредност, а со тоа и на Федералниот резервен систем, банкарството и финансиската аристократија.

Всушност, централното банкарство во својата модерна форма беше воведено во обид да се стабилизира бизнис циклусот.

САД имаа слободно банкарство од администрацијата на Џексон до Граѓанската војна а сепак тоа не го спречи бизнис циклусот.

Но, и слободното банкарство во доцниот 19-ти век во Австралија не го спречи огромниот економски процут и последователната долга депресија околу 1890 година.

Се‘ на се‘, САД беа многу поблиски до слободното банкарство во 19-ти век отколку во периодот од 1945 година се‘ до развојот на во голема мера нерегулиран банкарски систем во сенка во 1990-те години, но бизнис циклусот беше полош тогаш.

Чекорите да се укине тиранијата на „монополот на најбогатите“ би биле:

- Јубилеј за долговите, одн. нивно поништување;

- Ставање вон закон наплаќањето на камата;

- Европската централна банка да биде ставена под законска обврска да го стабилизира еврото во однос на труд;

- Да се отпечати временска вредност на европските банкноти;

- Да се спроведе непренесувачки систем на трудови ваучери со труд како единствен легитимен извор на доход.

„Трудот е пред, и независен од, капиталот. Капиталот е само плод на трудот, и никогаш немаше да постои ако прво трудот не постоеше. Трудот е надмоќен спрема капиталот, и заслужува многу повисоко почитување“ (Абрахам Линколн).

- Европски закон мора да признае дека трудот е единствениот извор на вредност, којшто ќе им овозможи на вработените право да ја добиваат целата додадена вредност, и истовреме правата да бидат принудени од европските судови со пороти составени од вработени и со судии избрани од вработените;

- Право на вработените да го избираат мнозинството од управниот одбор на претпријатијата;

Ефектот е значително да се укине експлоатацијата од страна на „монополот на најбогатите“. А бенефициите од укинувањето на долговите би биле:

- Тешко задолжените претпријатија ќе бидат способни да продолжат со својата активност;

- Ќе се обнови солвентноста за државните финансии;

- Потрошувачите ќе бидат способни да продолжат со потрошувачката;

- Банкарскиот систем ќе стане во голема мера ликвиден;

- Моќта на рентиерите ќе биде скршена.

„Си напишал нешто Француско…а Закон од Фредерик Бастиат?“

-Зарем да цитирам капиталистичка утопистичка будала која проповеда хармонија на класните интереси во капиталистичката сурогат-заедница. Бастиат е „површен претставник на вулгарно-економската апологетика и поради тоа најпопуларен“ (Маркс).

„Нешто што не можам да го поднесам е кога се дава целосно искривена слика за можеби најдобрата шанса за вистинска слобода на индивидуата да се прикажува целосно еднострано“.

-Што е либертаријанец? Некој кој верува дека угнетувањето е најдобро спроведувано од приватниот сектор.

Доказ 1: Сега, ние имавме американско искуство, грубо од крајот на Граѓанската војна до 1930-те години, кога постоеле фактички приватни судови, приватна полиција, всушност приватни влади. Го имавме искуството на приватната Пинкертонова полиција којашто, со своите шпиони, со своите „агенти-провокатори“ и со методи коишто содржеле насилство и киднапирање, беше една од загубените моќни алатки на големите корпорации и инструмент за угнетување на работниците. Го имавме искуството исто така на полициски сили воспоставени за истата цел, во корпорациите, од бројни претпријатија… (Автомобилските претпријатија изготвуваа дополнителни заклонувачки алатки од приватна природа, обично именувани како одмаздници, односно членови на група за самоодбрана, како што е Црната легија). Овие беа фактички, и како такви беа понекогаш опишувани, приватни војски.

Доказ 2: Американските деца во почетокот на 20 век цениле дека имаат мала концентрација во училиште знаејќи колку многу им требаат пари на нивните родители да платат за кирија, храна, медицински сметки и други потреби. Штом станале десетгодишни, повеќето деца го напуштале училиштето за да им помогнат на своите семејства. Сепак, други имале силно чувства на должност и одговорност. Ричард Овенс одел на училиште, но кога неговиот очув умрел од болест на бели дробови како рудар, тој знаел дека на неговата помајка ‘и требала неговата плата. „Имаше потреба некој да оди на работа“, рекол Ричард, кој го напуштил училиштето на шестиот степен. „Многупати плачев од болка поради бодење на шкрилецот, но сепак кога свирчето ќе засвиреше навечер за крај на работното време, бев среќен како крал што знаев дека сум завршил уште еден ден и сум додал уште четврт долар кон мојата плата со која ќе му помогнам на моето семејство“, раскажува Џозеф МекКормик. Најмладите каменоломачи, понекогаш на пет или шест годишна возраст, биле придружувани од своите мајки на одење и заминување од работа, макар што со закон тие биле премногу млади. Докажани спасители на децата од експлоатација биле Џон Мичел и Мери Херис Џоунс, позната како Мајка Џоунс, вдовица на работник во леарница и долгогодишен трудов борец. Таа марширала од јагленокоп до јагленокоп, убедувајќи ги мажите, жените и децата да ја следат. Кога компаниската полиција ‘и се заканила дека ќе употреби сила, Џон Мичел интервенирал и ја замолил Мајка Џоунс да ги прикрие своите активности. Џон Мичел бил млад синдикалист кој бил поттикнат од незгодите на рударите кои работеле во регион на антрацитен јаглен. На дванаесет години, Џон почнал да работи во рудниците, кога имал осумнаесет години, сфатил низ работното искуство дека на рударите им треба синдикат. Го основал синдикатот на Обединети рудари и се докажал како неуморен и ефикасен организатор. До 1898, неговите синдикални напори во битуминозните јагленокопи на Илиноис, Индијана, Охио и западна Пенсилванија имале успешен исход, а потоа го насочил својот интерес кон регионот на антрацитен јаглен. Во 1900 година, Мичел станал лидер на рударите во антрацитните јагленокопи, а антрацитните рудари му се придружиле на синдикатот Обединети рудари. Бидејќи Мичел им рекол на новите членови на синдикатот: „Јагленот што вие го копате не е словенски јаглен или полски јаглен или ирски јаглен. Тоа е јаглен.“ На крајот, членовите на синдикатот сфатиле дека наспроти нивните етнички разлики тие споделувале заедничка работа и животни искуства. Џон Мичел повикал на нивниот прв штрајк на 17 септември 1900 година. За една недела, 125 000 мажи и деца штрајкувале. Четириесет и три дневниот штрајк во 1900 година завршил на 29 октомври. Иако сите барања не биле исполнети, рударите добиле зголемувања на платите, а Џон Мичел станал херој на рударските работници. Тие гласале 29 октомври да биде „Ден на Мичел“, а кога тој ги посетил, 20 000 момчиња-рудари парадирале пред него и му подариле златен медаљон. Џон Мичел ја продолжил својата борба. Синдикалистите од Обединети рудари, охрабрени од својот прв успех, вложиле уште една година организирајќи друг штрајк. Тие сакале зголемување на платата, различни процедури на мерење за јагленот, осумчасовен работен ден и крај за фаворизирање на работната задача – па штрајкот од 1902 година ќе биде различен. Овојпат, 140 000 рудари знаеле дека морале да останат цврсти колку што треба долго за да ги добијат своите барања, без обѕир на последиците. Иако штрајкот од 1902 година донел големи промени во регионот на антрацитен јаглен, исто така донел многу тешкотија. Штрајкот исплашил и разгневил многу луѓе, посебно менаџерите на јагленокопите кои сакале и понатаму да прават големи профити и тие кои не сакале да плаќаат повисоки цени за јаглен. Плашејќи се од насилство, рударските компании вработиле дополнителна полиција и дури довеле државни трупи за да ја штитат сопственоста над јагленокопите. Мајка Џоунс пак се појавила во регионот. Таа одржала говори, нарекувајќи ги менаџерите на јагленокопите „стаорци од канализација“ и организирала повеќе работнички маршеви. На крајот, претседателот Теодор Рузвелт интервенирал и овластил Комисија за антрацитен јаглен за да ги испита жалбите на рударите. Штрајкот од 1902 година траел 165 дена. Клеренс Дероу, правобранител кој ги застапувал рударите на судењето, можеби најдобро ја резимирал борбата: „Компаниите за јаглен се борат за ропство, додека ние се бориме за слобода. Тие се борат за владеење на човек над човек, за деспотизам, за темница, за минато. Ние тежнееме да изградиме човек. Ние работиме за демократија, за човечност, за иднина…“ После неколку месечни сведочења, Комисијата за антрацитен јаглен ги наградила рударите со зголемување на платите, осумчасовен работен ден за одредени видови рударска работа и работниците кои го мерат јагленот да бидат платени од рударите, со надеж дека ова ќе ги отстрани неправичните одбивања. Како што Џон Мичел и другите долго време се надевале, комисијата исто така го критикувала вработувањето деца под 14 години.

„Маркс го видовме и се отепавме околу него“.

„Десничарската опција ни е социјалистичка колку што е и левичарската. Затоа мислам дека е безобразно сево ова што си го напишал. Страм да ти е“.

-Докази дека ниту десничарската опција ниту левичарската се социјалистички, односно не им обезбедиле на работниците сигурно работно место, достоинствена плата и целосно осигурување (пароли на современата (квази)левица), да не зборуваме за она што според Маркс би требало да се направи (укинување на разликата меѓу производствениот и непроизводствениот труд, укинување на наемниот систем и укинување на секакво егзистирање на некого врз нечиј труд, одн. социјализирање на сите во производствени дејности, и инвалиди, и деца, и старци, секој според способностите!):

Во време кога на власт беа коалициите предводени од СДСМ дојде до следните позначајни намалувања на работничките права:

• 1993: укинување на обврската за осигурување на приправниците кои вршат волонтерски работи (Закон за работни односи);

• 1993 и 2005: намалување на времетраењето за коешто отпуштениот работник како технолошки вишок имаше приоритет при вработувањето кај истиот работодавец (Закон за работни односи);

• 1993, 1997, 2003, 2005 и 2006: драстично намалување на времето за кое се исплатува паричниот надоместок за невработените лица (Закон за вработување и осигурување во случај на невработеност);

• 1995: воведување можност за отказ без отказен рок (Закон за ра ботни односи);

• 1995: намалување на должината на отказниот рок (Закон за работни односи);

• 1997, 2003 и 2005: намалување на износот на испратнината за лицата прогласени за технолошки вишок (Закон за работни односи); • 1998: воведување на можноста за намалување на деветмесечниот период на породилно отсуство (Закон за работни односи);

• 1998: овозможување со колективен договор на ниво на работодавец да се пропишуваат помали права од правата утврдени со грански колективен договор (Закон за работни односи);

• 1998 и 2005: воведување и зајакнување на субјективните преференции на работодавецот при одлучувањето кои работници ќе бидат отпуштени при технолошки вишок (Закон за работни односи);

• 1998: укинување на судската заштита при прогласувањето технолошки вишок (Закон за работни односи);

• 2003 и 2005: пролонгирање на времетраењето и опсегот на работниот однос на определено време (Закон за работни односи);

• 2004: оневозможување лицата кои го прекинале работен однос по своја волја да ги остваруваат правата што се добиваат со стекнувањето на статусот невработено лице (Закон за вработување и осигурување во случај на невработеност);

• 2004: укинување на одредбите со кои се регулира правото на работниците на учество во управувањето со акционерските друштва и друштвата во државна сопственост со што фактички е оневозможено остварувањето на ова право (Закон за трговските друштва);

• 2004 и 2006: воведување, а потоа укинување на одредбата за задолжително вклучување на претставник на вработените лица кај должникот во одборот на доверителите при стечајна постапка (Закон за стечај);

• 2005: воведување на можност за забрана на дејствување на синдикат (Закон за работни односи);

• 2005: значително отежнување на остварувањето на правото на штрајк (организатор може да е само синдикат, можност за отказ за време на штрајк, можност за судска забрана на штрајкот со право на надомест на штета на работодавецот итн.) (Закон за работни односи);

• 2005: намалување на средствата кои се издвојуваат за вработување на инвалидните лица (Закон за вработување на инвалидни лица);

• 2006: укинување на можноста за жалба по престанок на договорот за вработување при отворање на стечајната постапка (Закон за стечај);

• 2006: укинување на правото на основање Совет на вработените и учеството на претставници на работниците во Управниот одбор на јавното претпријатие (Закон за јавни претпријатија).

Позначајните негативни промени во законската регулатива до кои дојде за време на владеењето на ВМРО ДПМНЕ се следните:

• 2000: проширување на претходно воведените субјективни преференции на работодавецот при одлучувањето кои работници ќе бидат отпуштени при технолошки вишок (Закон за работни односи);

• 2000: укинување на можноста да се оствари право на старосна пензија само врз основа на остварен стаж (Закон за пензиско и инвалидско осигурување);

• 2007: укинување на правото на скратено работно време за работниците-инвалиди (Закон за пензиско и инвалидско осигурување);

• 2007: оневозможено е примањето на социјална парична помош ако на работникот работниот однос му престанал по негова вина или по негово барање, ако одбие понуда за вработување, која одговара на степенот на неговата стручна подготовка, или одбие обука, преквалификација или доквалификација заради вработување (Закон за социјална заштита);

• 2007: не е предвидено куќните помошници да бидат опфатени со Законот за безбедност и здравје при работа;

• 2007: се укина еден ден од празнувањето на Денот на трудот и сега празникот се празнува само на 1 мај (Закон за празници на Република Македонија);

• 2007: поместување на можноста вработените да се стекнат со акции бесплатно или по повластена цена да важи од 2012 година (Закон за трговските друштва);

• 2008: намалување на законски гарантираниот годишен одмор

(Закон за работни односи);

• 2008: пролонгирање на рокот на работниот однос на определено време (Закон за работни односи);

• 2008: укинување на правото на приоритет при вработувањето на лицата прогласени за технолошки вишок (Закон за работни односи);

• 2008: овозможување работодавачот да отпушти одреден работник поради деловни причини и веќе следниот ден да вработи друг работник на истите работи со иста стручна подготовка и занимање (Закон за работни односи);

• 2008: намалување на основицата за пресметување на испратнината (Закон за работни односи);

• 2008: укинување на изречната забрана според која работникот во ноќна смена не смее да работи повеќе од една недела (Закон за работни односи);

• 2009: зголемување на државната контрола над синдикатите преку промена на критериумите за репрезентативност (Закон за работни односи);

• 2009: овозможување, преку дефиницијата на работното време, работникот да извршува какви било работни задачи, а не само оние кои се соодветни на неговото работно место (Закон за работни односи).

СТРАМ ДА ТИ Е ШТО ГИ ПОИСТОВЕТУВАШ „НАШАТА“ ЛЕВИЦА И ДЕСНИЦА СО СОЦИЈАЛИЗАМ!!

Престанете да ја замолчувате вистината/да ги блокирате моите статуси бидејќи вистината и кога не знае/не може да се брани таа стои исправена. Јас ќе продолжам да ве обвинувам како и досега за предавство спрема татковината и македонскиот работен народ. Зошто е потребна влада за национален спас?

1. Во с. Лојане има 60-70 муџахедини кои можат да убијат уште 5 или повеќе невини граѓани на оваа држава. Значи, вашата влада не е национална, туку е предавник на својот народ.

2. Поранешниот командант на т.н. Ослободителна војска на Косово – Џезаир Шаќири-Хоџа открива дека организирал екстремисти во регионот на Тетово. Значи, вашата влада не е национална, туку е предавник на својот народ.

3. Ги амнестиравте терористите осомничени за киднапирање граѓани на државата, нивно масакрирање и физичко и психолошко малтретирање на работни луѓе на државава, во исто време во 2010 година сте допуштиле слободниот пазар да убива еден работник на секои 8 дена, а последниве два дена да погинат два рудари во различни рудници. Значи, вашата влада не е национална, ниту социјална, туку е предавник на својот народ.

Вашиот геноцид врз сопствениот народ се должи на „неспособноста и немањето на цврста национална самосвест кај политичките елити на Македонците“ (Тони Науновски).

„Не очекувајте ништо“, викна (историскиот) Мара, „од добрата волја на јавните службеници: тие секогаш се инструменти на деспотизмот, и колку што е поголем нивниот број, толку поопасни тие ќе бидат. Не се надевајте за ништо од богатите и имашните, од луѓето кои дошле до удобност и раскош, од лакомите луѓе кои љубат само злато. Не може да се создадат слободни граѓани од поранешни робови. Само оние кои ја обработуваат земјата, кои работат како мали трговци, мајстори, занаетчии и надничари, простата толпа, како што тие се наречени од безобразните богаташи, кои може да формираат слободен народ, нетрпеливи спрема угнетување и секогаш спремни да го отфрлат своето ропство.“

Јас предлагам и уверен сум дека единственото средство да се обезбеди победа на правдата е да се присилат владините предавници и предавниците вон владата да си ја исполнуваат својата должност како граѓани на оваа држава. Никаквеците, подлеците и крадците од Парламентот може да бидат задржани на правиот пат само со страв од одмазда од страна на народот. Народот треба да казни еден свој „народен“ избраник за да ги едуцира останатите 119. Народот очекува институциите да ја решат тензијата но институциите се корумпирани од владата. Затоа е потребна влада за национален спас за да се обноват институциите на чесноста и доблеста. Пред ова е јасно што треба да се направи, да се елеминира сегашната предавничка влада и парламент и да се формираат патриотски клубови во кои ќе се анализираат во денот делата и злоделата на лидерите. Само на тој начин народот ќе си обезбеди џелат во одбрана на својата слобода.

Што се патриотски клубови и каква улога треба да имаат тие?

„Патриотските клубови ќе обрнуваат внимание само на луѓе на граѓанска служба и ќе ги обединуваат силите на народот за да ги надоместуваат жалбите на граѓаните. Тие ќе ги казнуваат агентите на властите кои се виновни, ќе го прекинат продолжувањето на нивните лоши дела и ќе ја штитат благосостојбата на народот, но ние никогаш нема да бидеме клуб што е вмешан во процесот на донесување одлуки. Тоа би било сериозна грешка: на еден слободен сојуз на граѓани не му е дозволиво да се меша во јавни работи, да владее или да управува. Тоа мора да биде јасно: еден клуб има само едноставно и чисто право да дава предлози, да советува и да поставува прашања. Но, кога слободата и безбедноста на народот се нападнати, клубот не е само советник, туку и агитатор, цензор, казнувач и дури егзекутор.“ (Повеќе овде)

Од секоја мерка што ја презема власта се гледа дека и таа, како и секоја власт во светот до денес, е опседната од неоснован буржоаски идеализам. Таа е уверена дека со „остри казни“, се разбира претворени во пари, ќе ги присили луѓето да се придржуваат кон одредени норми и постапки. Вистинската цел е всушност да се полни „државната“ каса а не граѓаните да се „стават в ред“. Впрочем со граѓаните сè е во ред. Не е во ред со власта и владата.

Кога власта (владата) е со исто мислење како и секој „човек од улица“, тогаш подебелиот крај ќе го извлече „човекот од улица“. Во случајов за што се работи? Очигледно за пари. Власта сака да собере што повеќе пари и затоа ја пика раката што подлабоко во џебот на „граѓанинот“.

Законодавната и казнената политика што ги спроведува владата и власта повеќе личи на тиранија и тероризам отколку на демократија. Со таквата „политика“, како и секој ограбувач, се настојува да се соберат што повеќе пари од народот што јасно покажува дека никој од владејачката класа не се разбира во научна организација на општеството.

Времето на парите а со тоа и на капиталот одамна е поминато. Против парите пишува дури и во Библијата, но на идеалистички начин, што не е за осуда, бидејќи таа е напишана пред повеќе од два милениума. Таму Сирах напишал: „Кој злато љуби не останува без грев, а кој по пари трча заради нив и ќе залута“. Како се „залутува“ сега нема да објаснуваме. А „залутан“ е целиот свет.

Ако „организаторот“ и владетелот на општеството ги има в раце сите услови за производство, тој ги укинува парите. Но, бидејќи парите „овозможуваат“ сè и „без пари не се може ништо“ (иако тоа се обични малограѓански глупости!) владеачите не ги укинуваат парите. Тоа не го направија дури ни „комунистите“ со што покажаа дека се никаквеци. Не ги осудуваме за вооружениот дел од револуциите. Ги осудуваме и безрезервно критикуваме за мирновремениот период на изградба кога развиваа, дотогаш, невидено ударништво во работењето и го обновуваа капитализмот што Ленин го создаде со неговата Нова економска политика (НЕП). Тој со НЕП направи таква глупост каква што не направил ниту еден владетел во историјата. Тоа е најтрагичната, најголемата глупост со која се поништени тековините на вооружената револуција и работничката класа пак е вратена во синџирите на наемното ропство. Тоа ропство се покажа со отфрлањето на квазисоцијализмот односно ленинизмот (сталинизмот беше само радикално продолжување на ленинизмот) именуван во социјализам.

Владата ги преведува делата на „врвните“ светски економисти, филозофи, социолози и општествени дејци надевајќи се дека со тоа ќе го оживее капитализмот не гледајќи дека „камбаните ја најавиле неговата пропаст“ уште пред Маркс и Енгелс (Види: Маркс-Енгелс, Дела, во 46 тома, том 19, стр. 305).

Владата наместо да ги преведува, коментира и анализира МЕД, таа со радост го прегрнува секој плукач на марксизмот не гледајќи дека тој плука спроти ветрот.

Навистина, марксизмот е наука за комунизмот, но тоа не значи дека марксизмот го оправдува ленинизмот. Спротивно. Токму од марксизмот се согледуваат глупостите на Ленин и сите негови следбеници.

Идиотите од општествените „науки“ во цел свет ги поистоветуваат марксизмот и ленинизмот со што покажуваат дека не ги познаваат. Но, тоа ништо не им пречи да го лажат народот и да го потчинуваат на ограбување какво што не е вршено дури ни во првобитниците облици на капитализам.

Општествените интелектуалци од квазисоцијалистичките земји кога задржаните општествени антагонизми со ленинизмот кулминираа кон крајот на претпоследната декада на 20-от век, наместо да му понудат на народот вистински научни решенија, тие понудија „парламентарна демократија“, „пазарно стопанисување“ и како конечно решение „суверени и независни национални држави“. Сето тоа беше познато од арсеналот на буржоаската пракса и се покажа дека тоа нема врска со науката.

Катастрофална заблуда е и на „учените“ и на обичните луѓе верувањето дека „со пари се може сè“. Токму затоа се случи и падот на „социјализмот“, и „2001-та“ и Смилковското езеро. И ќе се случуваат и понатаму бидејќи „организаторите“ на општеството настојуваат со казни да ги заплашат сторителите а ги задржуваат причините кои доведуваат до општествени судири.

За да не каже некој дека не зборуваме јасно ќе ги наведеме мерките за научна организација на општеството:

1. Скратување на работното време, зголемување на бројот на смените и вработување на секој „според способностите“, што значи „вработување“ и на деца, инвалиди и старци;

2. Поопштествување на средствата за производство и укинување на капиталистичката општествена поделба на труд;

3. „Бесплатно“ здравствено осигурување;

4. „Бесплатно“ образование;

5. Елиминација на негативностите од досегашниот стихиен развој на општеството (укинување на разликите меѓу селото и градот и ревитализација на уништените земјоделски површини и др.).

Наведените мерки се само најважните кои ќе обезбедат „општеството да ја најде својата рамнотежа вртејќи се околу сонцето на трудот“, како што вели Маркс.

Граѓани! Размислувајте со своја глава и не поведувајте се по привидот. „Може цел свет да верува во некоја заблуда. И може тоа верување да трае со векови и милениуми, но дефинитивно тоа нема ништо да придонесе на вистинското решение на проблемот“. Така вели Карл Саган во делото Космос. Така е и со парите. Иако тие постојат со милениуми, иако сите веруваат во нив, освен Маркс, Енгелс, некој „пензиониран“ офицер поради марксизам и некој млад „занесеник“, сепак времето на парите е одамна минато. И нека владата и нејзините „корифеи“ од економијата, политиката и филозофијата седнат и ги „повикаат“ Маркс и Енгелс на разговор и внимателно ги сослушаат а не да „трчаат по пари“ поради што на други недолжни луѓе им се уништени животите.

Ако владата и владетелите продолжат како што тераат, народот мора сам да си избере свои „владетели“ кои ќе „имаат уста и ум да го укорат“, но ќе немаат раце да му ги пикаат во џебовите. (Пикањето раце во туѓи џебови е опасно: може некој џеб да е скинат и тогаш ќе се фати „питон“.)

Лазар, Пријател на Народот

RIDDLING THE ENIGMA NEP: ITS CAUSE AND ITS CONSEQUENCES

Response to ,,Chapter 2 NEP: An Enigma’’

from ,,Lenin’s last struggle’’ by Misha Lewin

Author: Jean-Paul Marat

English version: 11.05.2012

Macedonian version: Разгатнување на енигмата НЕП

,,In the conditions prevailing at the end of the civil war the Soviet leaders were presented with a number of problems demanding solutions’’, begins Lewin its chapter (p. 21).

Anywhere in whole book ,,Lenin’s last struggle’’ he does not present the fact to its reader that the civil war is in part a guilt of the Bolsheviks (This is so obvious because Lewin only once mentioned the Constituent Assembly without any examination of the controversy about its dismissing. Is it a virtue feature to a serious historian to oversee such an important issue?). I say ,,in part’’ because the war against the white guardsmen was inevitable. Part of these problems demanding solutions, thus, were resulted by the conditions in part created by the ,,Soviet leaders’’. NEP was not the only solution. Besides by means of politics, the Bolsheviks used also a physical destruction in order to deal with the problems which were in part their result. Why ,,in part’’ we will see below.

Lewin asks: ,,How were they to avoid a confrontation with the Western powers in the period preceding new revolutions in Europe or Asia?’’ (Ibid.).

Certainly not by destruction of the socialist opposition (these socialists became – according to the Bolsheviks ,,illegal’’ – opposition after the dismissal of the Constituent assembly by means of coup d’état from the part of the Bolsheviks, left-wing Socialist revolutionaries and Anarchists), but by means of consolidation of the socialist powers, and thus, during the civil war much earlier the apologists of the old regime could have been destroyed.

Lewin states: ,,There were no ready solutions to problems that involved so many unknown factors’’ (Ibid.).

The factors, both politic and economic, were clear. We indicated the politic ones. We will discover also the economic ones. The implications of the solutions of these problems were also clear. From the politic aspect, that would have been a retreat of the Bolsheviks, giving place to the socialist opposition, and probably, a repeated election of the Constituent assembly (a real demand of the population), and from the economic aspect, that would have been an abolition of the wages system in the villages and in the cities as well (a real demand of the peasantry and the working class). Simply, that would have been a defeat of the politic economy of the Bolsheviks (one party system and state as a collective capitalist) promoted in such, by that time unprecedented, brutal way by means of physical and moral destruction of every opponent.

According to Lewin NEP was ,,original and unexpected economic system’’ (p. 22).

Well, Lenin himself said that NEP was ,,new only in its relation to the politics which we began. But, actually in NEP there is more old thing than in its previous one’’. And of course NEP was an expected economic system – because of Lenin’s ruthless implementation of his tax in kind. Detailed explication of its implications below. It seems Lewin is not a good expert of the works of Lenin since he did not read them systematically, that’s evident.

Lewin considers that ,,this policy was adopted in face of the urgent need to remedy the stagnation into which the country as a whole, but agriculture in particular, had fallen’’ (Ibid.).

But, why there was a stagnation of the agriculture in particular Lewin does not reveal to us, whether from an ignorance or from an ideological blindness (as an apologist of Lenin and the Bolshevism). It’s up to us as Marxists to detect for what reasons the agriculture before the introduction of NEP has stagnated.

,,Lenin explained that it was a measure, intended to save the country from disaster, by which the peasants were given the necessary concessions to encourage them to resume production and feed the country; and these concessions could be seen as the injection of a dose of capitalism’’ (Ibid.).

The risk of disaster in the agriculture was not created by anyone else but the Bolsheviks. The surpluses of crop, produced by the peasants, were taken away by the government to support the forces of the Bolsheviks in the civil war waged against both the white guardsmen and the socialist opposition. With no incentive for the peasants to produce a food surplus, the Bolshevik government turned to confiscation, which further discouraged agricultural production. The peasants resisted the harsh government measures. Peasant uprisings ignited spontaneously throughout the country beginning in the spring of 1920, protesting shortages and government centralization. In 1921 in Kronstadt naval base there was arisen an armed rebellion against the dictatorship established by the Bolsheviks. The sailors at Kronstadt sympathized with the rebellious civilians and formally called for an end to Bolshevik tyranny. They put forward a list of 15 demands:

1. Immediate new elections to the Soviets. The present Soviets no longer express the wishes of the workers and peasants. The new elections should be held by secret ballot, and should be preceded by free electoral propaganda.

2. Freedom of speech and of the press for workers and peasants, for the Anarchists, and for the Left Socialist parties.

3. The right of assembly, and freedom for trade union and peasant organizations.

4. The organization, at the latest on 10th March 1921, of a Conference of non-Party workers, soldiers and sailors of Petrograd, Kronstadt and the Petrograd District.

5. The liberation of all political prisoners of the Socialist parties, and of all imprisoned workers and peasants, soldiers and sailors belonging to working class and peasant organizations.

6. The election of a commission to look into the dossiers of all those detained in prisons and concentration camps.

7. The abolition of all political sections in the armed forces. No political party should have privileges for the propagation of its ideas, or receive State subsidies to this end. In the place of the political sections various cultural groups should be set up, deriving resources from the State.

8. The immediate abolition of the militia detachments set up between towns and countryside.

9. The equalization of rations for all workers, except those engaged in dangerous or unhealthy jobs.

10. The abolition of Party combat detachments in all military groups. The abolition of Party guards in factories and enterprises. If guards are required, they should be nominated, taking into account the views of the workers.

11. The granting to the peasants of freedom of action on their own soil, and of the right to own cattle, provided they look after them themselves and do not employ hired labor.

12. We request that all military units and officer trainee groups associate themselves with this resolution.

13. We demand that the Press give proper publicity to this resolution.

14. We demand the institution of mobile workers’ control groups.

15. We demand that handicraft production be authorized provided it does not utilize wage labor.

The Bolsheviks refused to accept these demands. Trotsky was sent with 60,000 troops to crush the Kronstadt Soviet. Some units mutinied and joined the rebellion. After a two week battle which killed thousands of civilians and as many as 10,000 Red Army soldiers the rebellion was crushed.

We can see from 11 and 15 demand that there were no such ,,concessions that could be seen as the injection of a dose of capitalism’’. Lenin’s act of allowance for the kulaks to use wages working force, despite the will of peasantry, is only his guilt. Therefore, that it was ,,a capitalism that we must and can accept’’, as Lenin states, is a lie. ,,The capitalism is necessary to the great mass of the peasantry’’, continues Lenin, that’s a lie too. ,,It must be so for the sake of the people’’, concludes Lenin hypocritically.

Lewin considers that ,,the Russian peasantry [was] with little interest in socialist experiments’’ (p. 23).

This simply is not true. The program of the party of socialists-revolutionaries (PSR) was both democratic socialist and agrarian socialist in nature; it garnered much support amongst Russia’s rural peasantry, who in particular supported their program of land-socialization as opposed to the Bolshevik programme of land-nationalisation—division of land to peasant tenants rather than collectivization in state management. In the election to the Russian Constituent Assembly held two weeks after the Bolsheviks took power PSR still proved to be by far the most popular party across the country, gaining 58% of the popular vote as opposed to the Bolsheviks’ 25%. However, in January 1918 the Bolsheviks by a coup d’état disbanded the Assembly and thereafter the SRs became of less political significance. In response, some SRs turned to violence. A former SR, Fanny Kaplan, tried to assassinate Lenin on August 30, 1918. The largest rebellion (Tambov Rebellion) against the Bolsheviks was led by an SR, Alexander Antonov with a massive support of Russian peasantry.[1]

But, it arises one more question. How Lenin has treated his ,,petite bourgeoisie’’, i.e. the peasantry? His government obliged peasantry to surrender the surpluses of almost any kind of agricultural produce for a fixed price (Prodrazvyorstka). The absolute limit of a given product for personal or household needs was pre-determined by the state. Prodrazvyorstka was introduced only to feed the hungry urban population, where support for the Bolshevik government was strongest, although this is disputable if we consider the executions of ,,saboteur workers’’ by shooting from the part of Lenin’s Cheka[2]. On the contrary, Prodrazvyorstka did much damage to the agricultural sector and caused peasants’ growing discontent. It caused a famine of 1921, also known as Povolzhye famine, which began in the early spring of that year, and lasted through 1922. François Furet estimated there were 5 million deaths in the famine.

,,The NEP succeeded in regenerating the capitalist class, businessmen, tradesmen, industrialists, old and new. … The NEP was like a mine that had been placed under the still insecure structure of the new regime.[3] Whether he would have admitted it or refuted it in public, Lenin was no less concerned than other militants at the prospect of such a threat’’, writes Lewin (p. 24).

But actually Lenin states that it isn’t dangerous to develop capitalism, because the power remains into hands of the workers and the peasants. ,,The power in workers’ and peasants’ hands” doesn’t have any connection with the production. And when some power restitute as a profession, it doesn’t take an interest in production of any kind, only its professional interests. Lenin had to know it on the basis of Marx-Engels works. By the restablishment of commodity economy he returned the workers over again at the wages state, because now the worker must express his ,,value” in money. And because the power became a matter of the professionals, a matter of the ,,politic party”, then the worker had no more ,,power in his hands”. Lenin had to see it. His statement on ,,remaining the power into the workers’ and peasants’ hands” at the same time of commodity production’s restablishment is a down pure voluntarism, which hasn’t connection of any kind to scientific treatment of the economic categories, it doesn’t mean anything, it’s only a rhetoric. Further on, Lenin states that by the capitalistic production’s restablishment, when the power remains into the workers’ and peasants’ hands ,,the property of the landowners and the capitalists doesn’t restore”. And this part of his conclusion is entirely arbitrary statement. When the workers take over the power in some country, if they don’t abolish the market economy, from their lines it will shoot up ,,landowners and capitalists”. Because ,,as soon as capitalist production is once on its own legs, it not only maintains this separation, but reproduces it on a continually extending scale’’, says Marx in his ,,Das Kapital” (chapter 26, p. 501). It means that Lenin, by the capitalistic production’s restablishment, although everyone was assured that the socialism overcame, in fact he devided over again the workers from the means of production and enabled ,,this separation to reproduce itself at more and more larger measure”. There hasn’t been anymore a socialism after Lenin’s NEP.

From so far discovered facts it’s clear that the Revolution was not ,,bourgeois-democratic between November 1917 and January 5, 1918 (Constituent Assembly)’’ (Lenin, see p. 25) and that ,,the socialist stage then’’ did not begin ,,with the establishment of proletarian democracy’’ (Lenin, Ibid). A proper epitaph on the condition in Russia at the close of the civil war was written by the revolutionary committee of Kronstadt rebels: ,,The peasant is turned into a servant who works as a jackal in the Soviet production, and the worker into a common wages worker in the state factories. Those who tried to protest Cheka tortured them. Those who continued resisting, Cheka eliminated effectively – shoot them. We can’t breathe anymore. Whole Russia is turned into one single enormous penal camp“.[4]

,,The theory of “state capitalism,” already used after the February Revolution and again at the beginning of 1918, was inspired by the experience of the extensively and strictly state-controlled German war economy. In the context of the Soviet economy, however, there was a substantial difference: the state was not a capitalist but a proletarian one and directly occupied important economic positions’’ (The italic is mine, p. 26).

Here I’m going only to cite Engels in order to unmask the true feature of the Soviet state in its very beginning: ,,The modern state, no matter what its form, is essentially a capitalist machine, the state of the capitalists, the ideal personification of the total national capital. The more it proceeds to the taking over of productive forces, the more does it actually become the national capitalist, the more citizens does it exploit. The workers remain wage-workers – proletarians.’’ But, the real question is who created the bureaucracy overnight? With Lenin’s decree of 26 March the worker’s management of the railway was abolished and was established a state system of bureaucratic control over the working force. The decree of 22 April introduced a universal army draft. In the same month there was an initiative for creating a centralized police, with full working time, that meant a creation of professional police. Thus it is clear that it was precisely Lenin who founded the police state which technically enabled Stalin’s monstrous undertakings.

Lewin explains: ,,Lenin used the term “state capitalism” because he was counting on the cooperation of Russian capitalism and, even more so, of large foreign capitalist interests; he thought that Russia needed a long period of capitalist development in order to assimilate organizational methods and technical expertise, and to acquire the capital and the intellectual abilities that the Workers’ State did not yet possess’’ (Ibid).

But Stalin destroying the myth of ,,stagism’’, of course by his own methods, has succeeded without the cooperation of the big capital (in private hands; consider that Stalin did not yet abolished the capital-relation) to assimilate organizational methods and technical expertise, and to acquire intellectual abilities. The statisticians inform us that in 1930’s thousands engineers and skilled workers from Europe and USA have come away to USSR to help the new industrial plants and to train a new generation of Soviet technicians. According to one account, in 1932, 42 230 foreign workers were employed in USSR, most of them skilled workers. Even the historical facts[5] stay against Lenin’s thesis of needful state capitalism. During the period from 1930 to 1970, and excluding the war years, the USSR experienced very rapid economic growth. There is considerable dispute about just how fast the economy grew, but it is generally agreed to have grown significantly faster than the USA between 1928 and 1975, with the growth rate slowing down to the US level after that. This growth took it from a peasant country whose level of development had been comparable to India in 1922, to become the worlds second industrial and technological and military power by the mid 1960s.

,,According to Lenin, the principal enemy of the state was no longer big capital but the unruly, fragmented petit bourgeois sector that eluded all state planning and control’’, explains Lewin (p. 27).

A serious defect in the thesis of Lenin is that he has not given to us a counter-argument that the central planned economy is more backward than the market disorder so it could show that the building-up of socialism in one country is impossible mission. Marx himself in his letter to Vera Zasulich (1881) argues that a socialism in Russia was possible through an alternative pathway. A version of socialism in Russia based on the “archaic” commune can take advantage of the developments in technology and social organization created by advanced capitalism. It is not necessary for Russian society to go throughout the several-centuries long process of agricultural and technological modernization that England underwent; rather, Russia can simply adopt the modern technologies now available.

,,It is important to realize, of course, that the petite bourgeoisie referred to is none other than the peasantry. What had become, then, of the strategic necessity, which was also regarded as fundamental and constantly reiterated in the slogans, of an alliance with the peasantry?’’, continues Lewin (Ibid).

But the peasants supported the platform of Kronstadt rebels, which promised the peasants full rights to do as they liked with their land, and the right to own cattle, provided they look after them themselves and do not employ hired labour. But Bolsheviks, as I proved that already, refused to accept these demands.

According to Lewin, ,,Lenin began to reorganize the Cheka and to reduce its powers’’ (p. 29).

The facts are these: In the beginning of 1921 with prohibition of fractions within the Bolshevik party and with more and more monumental concentration of power in the Politburo (to which Cheka was directly subordinated), Lenin’s party reign was to a great extent degenerated towards autocracy which was predicted by Trotsky in 1903 when Lenin disjoined the Social democratic party: ,,the Party substituted itself for the proletariat, the Central Committee for the Party, and then the supreme leader for the Central Committee’’. This process, already well established under Lenin, was carried to its conclusion with Stalin. In 1906 joined Russian social democratic working party (RSDWP) had 70 000 members, but in January 1917, then already independent Bolshevik party, officially stated that its membership has reduced to 23 600. One realistic rating indicated that the number of its members has reduced to around 10 000 and even less[6]. The principle of democratic centralism as such was set by Lenin[7] and was carried out by the Bolshevik party quitely led towards a dictatorship of autocratic kind. We have a case when Lenin quitely autocratically was ready to oppose to majority taken decisions in the Central committee, so during the crisis of Vikzel in the beginning of November 1917 Lenin threatened that ,,I will resort to an armed assistance of the mariners of Kronstadt’’.[8] Not without foundation Cockshott and Cottrell (1993) consider that ,,Lenin and Stalin were dictators in this Roman sense. ‘Dictator’ is a word deriving from the Roman republic rather than Greece. It refers to one individual who was given temporary power to rule by decree in an emergency. There was a natural tendency for temporary dictatorship to degenerate into lifelong rule’’. Even Lenin himself many times in public was identifying the Soviet democracy with a personal dictatorship: ,,That in the history of revolutionary movements the dictatorship of individuals was very often the expression, the vehicle, the channel of the dictatorship of the revolutionary classes has been shown by the irrefutable experience of history. … therefore, absolutely no contradiction in principle between Soviet democracy and the exercise of dictatorial powers by individuals’’ (28 April 1918). Lenin is wrong when he says that the dictatorship of an individual was an expression of the dictatorship of the revolutionary classes. Simply the history of revolutions refutes him. Let us take for an example the Great French bourgeois revolution, more accurately the period of Reign of terror (5 September 1793 – 28 July 1794) under the administration of Jacobin omnipotent Committee of public safety, whose leaders were carried to power on 2 June 1793 by mass support of the poorest stratum in Paris, the so-called sans-culottes. Instead the dictatorship of this Committee to be an expression of the revolutionary class, i.e. the sans-culottes, under its administration was executed a real genocide towards this class. According to the account of 50 000 killed directly by the state[9], i.e. the Committee, about 8 percent were aristocrats, 6 percent clergy, 14 percent middle class, and even 72 percent were workers or peasants accused of hoarding, evading the draft, desertion, striking[10]. Two years later, on 31 March 1920, Lenin resumed his pleading for a personal dictatorship: ,,Now we are repeating what was approved by the Central EC two years ago . . . Namely, that the Soviet Socialist Democracy is in no way inconsistent with the rule and dictatorship of one person; that the will of a class is at best realised by a Dictator who sometimes will accomplish more by himself and is frequently more needed’’. Is this what Marx meant by the dictatorship of the proletariat? Certainly not. What he meant was a mass democracy unconstrained by entrenched constitutional rights defending private property, conclude Cockshott and Cottrell (1993). By creating an oligarchic political system supported by the political police and the other state authorities of safety responsible only to the Politburo, Lenin only destroyed the guarantees against the degeneration of the Bolshevik elite which possessed an absolute power and he created for this elite the needful obedient instruments for carrying out a compulsion.

Conclusion

The peasant in Russia was very important factor of population, production and political force. As I proved, the Bolsheviks have overseen that and it has returned to them as a very unpleasant boomerang. Furthermore, I proved that the votes of Russian peasants, which have given to the socialist revolutionaries a mandate to govern in the Constituent assembly, were not reactionary for the development of the working class revolution over against the pronounced lies of Lenin about their bourgeois-democratic character; hence the socialist revolutionaries have justified the relevance of Engels advice that in order to ,,conquest the political power the socialist party must first go from the towns to the country, must become a power in the countryside’’ (The peasant question in France and Germany), by its program for land-socialization (full rights to do as they liked with their land and the right to own cattle, provided they look after them themselves and do not employ hired labour) have won over the sympathies of the peasantry, that’s again in accordance with Engels advices, that ,,it is not our mission to hasten the inevitable doom of the small peasant by any interference on our part’’, that ,,when we are in possession of state power, we shall not even think of forcibly expropriating the small peasants (regardless of whether with or without compensation)’’, that ,,his private enterprise and private possession we should transit to cooperative ones, not forcibly but by dint of example and the proffer of social assistance for this purpose’’, that ,,we can only promise then that we shall not interfere in their property relations by force, against their will’’, that ,,we can deal very liberally with the peasants’’, that ,,we can recommend here too the pooling of farms to form co-operative enterprises, in which the exploitation of wage labor will be eliminated more and more’’ (Ibid.).

References

1. Moshe Lewin, Lenin’s Last Struggle, 2008.

2. W. Paul Cockshott, Ideas of Leadership and Democracy, 2008.

Online version here: http://reality.gn.apc.org/polemic/leadershipconcepts.pdf

3. M. Hildermeier, Die Sozilrevolutionäre Partei Russlands. Cologne 1978.

4. François Furet, Passing of an Illusion, 1999.

5. Karl Marx, Conspectus of Bakunin’s Statism and Anarchy, 1874.

6. George Leggett, The Cheka, Lenin’s Political Police, 1988 (Serb-Croatian edition).

7. Nicolas Werth, Karel Bartošek, Jean-Louis Panné, Jean-Louis Margolin, Andrzej Paczkowski, Stéphane Courtois, The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression, Harvard University Press, 1999.

8. Friedrich Engels, Anti-Duhring (Collected works of Marx and Engels, Serb-Croatian edition).

9. Barbara Keys, An African-American worker in Stalin’s Soviet Union, 2009.

Online version here: http://history.unimelb.edu.au/assets/pdf/keys/keys-historian-african-american09.pdf

10. W. Paul Cockshott, Venezuela and New Socialism, 2007.

Online version: http://21stcenturysocialism.blogspot.com/2007/09/venezuela-and-new-socialism.html

11. W. Paul Cockshott and Allin Cottrell, Towards a New Socialism, 1993.

Online version here:

http://ricardo.ecn.wfu.edu/~cottrell/socialism_book/new_socialism.pdf

12. Friedrich Engels, The Peasant Question in France and Germany, 1894 (Serb-Croatian edition).

13. Lenin, Collected works in 40 volumes in Macedonian language, volume 34.

14. Karl Marx, Capital A Critique of Political Economy, Volume I.

15. Lenin, The Immediate tasks of the Soviet government, 1918.

16. Lenin: Collected Works, Vol. 17, First Russian Edition.

---

[1] Against such an averse behavior from the part of the peasants towards the new Bolshevik government warned even Marx in 1874/5 saying: ,,Either the peasantry hinders each workers’ revolution, makes a wreck of it, as he has formerly done in France, or the proletariat (for the peasant proprietor does not belong to the proletariat, and even where his condition is proletarian, he believes himself not to) must as government take measures through which the peasant finds his condition immediately improved, so as to win him for the revolution; measures which will at least provide the possibility of easing the transition from private ownership of land to collective ownership, so that the peasant arrives at this of his own accord, from economic reasons. It must not hit the peasant over the head, as it would e.g. by proclaiming the abolition of the right of inheritance or the abolition of his property. The latter is only possible where the capitalist tenant farmer has forced out the peasants, and where the true cultivator is just as good a proletarian, a wage-labourer, as is the town worker, and so has immediately, not just indirectly, the very same interests as him’’.

[2] In March 1919 there were serious riots in Petrograd, including the strikes of workers in Putilov factories and other industrial firms. At the massive meeting on 10 March the Putilovs’ workers promulgated a resolution which begins with the following words: ,,We, the workers from the factorys’ plants of Putilov, declare in advance of the working class of Russia and world working class that the Bolshevik government betrayed the ideals of the Revolution and thus betrayed and duped the workers and peasants in Russia; that the Bolshevik government which governs in our name, is not a government of the proletariat and peasantry, but a dictatorship of the Bolshevik party established by help of Cheka and the police. We demand the release of the workers and their wives, who are prisoners; anew releasing of press, speech, vote and inviolableness of the individual; transferring of the administration for alimentation to cooperator’s unification and transferring of the power to the free elected councils of workers and peasants“. On 16 March 1919, Cheka stormed the Putilov factory. More than 900 workers who went to a strike were arrested, of whom more than 200 were executed without trial during the next few days. Numerous strikes took place in the spring of 1919 in cities of Tula, Orel, Tver, Ivanovo and Astrakhan. All strikes were mercilessly suppressed by Cheka using arrests and executions. In the city of Astrakhan, the strikers and Red Army soldiers who joined them were loaded onto barges and then thrown by the hundreds into the Volga with stones around their necks. Between 2,000 and 4,000 were shot or drowned from 12 to 14 of March 1919. However, strikes continued. Lenin was concerned about the tense situation regarding workers in the Ural region. On 29 January 1920, he sent a telegram to Vladimir Smirnov stating “I am surprised that you are taking the matter so lightly, and are not immediately executing large numbers of strikers for the crime of sabotage”.

[3] Cf. Chapter 1, note 20.

[4] Известия ВРК Кронштадта, 12. март 1921.

[5] Howard J. Sherman. The Soviet Economy. Little, Brown and Compay, Boston, 1969: The first plan 1928-32 successfully completed in December 1932, 4 1/4 years after it began. Investment in heavy industry 50% higher, in all industry 33% higher than plan targets for the whole five years. Iron and steel industry capacity increased by nearly 2/3, machine tools stock in engineering industry and electric power generating capacity doubled. Important long-run gain was improvement in quality of labor. Number of specialists increased 250%. Summary: despite many unforeseen calamities, the first 5-year plan largely successful in its goals. The second 5-year plan 1933-37: Supply of goods from farms increased. By 38, procurement of agricultural produce to cities was 250% higher than 1928. Second five-year plan very successful. During this time population in cities doubled, workers from 10% to 33%, cooperative producers to 55% of all workers. Vast changes. Third Five-Year Plan 1938-41: Response to war threat. By 1940, investment plus defense took at least half of Soviet national income. Standard of living declined. Most of industrial construction was in Eastern areas.

[6] Schapiro, 1970, p. 73,  note 4.

[7] Cockshott & Cottrell, Towards a New Socialism, p. 163, 1993: ,,Lenin’s notion of ‘democratic centralism’, whereby the outstanding class-conscious members of the working class, organised in a Communist Party, are elected through a system of workers’ councils to form a workers’ government, is fundamentally flawed. It seeks to build a democracy on an instrument of lass rule: elections. The fact that the vote is restricted to workers does not stop elections being an aristocratic system in the classical sense. Politics becomes a matter for the politicos. Like all aristocracies, it degenerates into a self-serving oligarchy, and is eventually replaced by an ‘honest’ bourgeois plutocracy.

The idea that a right of recall would be an effective constraint on this process is laughable. The right of recall is written into the state constitution of Arizona, and was in Stalin’s Soviet Constitution without noticeable effect. It takes the collection of tens or hundreds of thousands of signatures to secure the recall of an official. It is bound to be a rare event compared to regular elections, but if elections do not keep officials in line why should recall? As for average workmens’ wages, who is to enforce this? What is to stop elected officials voting themselves other benefits?’’

[8] Schapiro, 1955, p. 74 and footnote 14.

[9] ,,Terror! Robespierre and the French Revolution’’. BBC. BBC Two. Emitted 24 October 2009.

[10] “French Revolution”. History.com. The History Channel. Retrieved 24 October 2007.

Троцкистите од www.marxist.com тврдат дека „Ако левицата беше обединета можеше да победи“. Но, еве што вели Комунистичката партија на Грција за Сириза: „сојуз на опортунистички сили и сили од ПАСОК“. Сириза е антисоцијалистичка, антимарксистичка и антикомунистичка партија. Во програмата едно од нивните барањата е: „Стабилно работно место со достоинствена плата и целосно осигурување“. Додека Маркс вели: „Вулгарниот социјализам има наследено од буржоаските економисти дистрибуцијата да ја разгледува како независна од начинот на производство и поради тоа социјализмот да го претставува како тој главно да се врти околу дистрибуцијата. Откако вистинскиот однос е одамна разјаснет, зошто враќање назад?“ (Критика на Готската програма). Сириза треба да одреди барање за укинување на наемното ропство во својата програма. „Наместо конзервативното мото: „Правична надница за праведен работен ден!“ работниците треба да ја испишат на своите знамиња револуционерната максима: „Укинување на наемниот систем!“ (Маркс, Вредност, цена и профит).

Како ленинистот резонира?

Општествените односи (начинот и учесниците во производството и распределбата) не може да се укинат (или сосем назаден ефект ќе има) со декрет! Во случајов „укинување на наемното ропство“ од страна на Сириза од позиција на власт би бил таков декрет што исто така нема врска со марксизмот кој познава фази (социјализам –> комунизам) т.е промени како резултат на постоечките односи и развој на производните сили (материјализам), а не промени како резултат на нечиј прекрасен ум за подобро утре (идеализам). Оттука, само за потсетување, основа на марксизмот беше дијалектичкиот материјализам или некаков си мисловен социјален идеализам? И убаво си напишал Маркс во извадокот што го споделуваш со нас: Наместо конзервативното мото: „Правична надница за праведен работен ден!“ РАБОТНИЦИТЕ треба да ја испишат на своите знамиња револуционерната максима: „Укинување на наемниот систем!“ Гласноговорниците на работничката класа (вклучително и ние) еве на Први Мај може таква парола на нашите знамиња да испишеме, но до тоа што ќе произлезе? Ништо за реалните општествени односи. Но доколку работниците со јасна класна свест излезат на избори, или со масовни штрајкови или со вооружена класна борба ги истакнат овие барања – е тогаш веќе чукнал часот што ќе ја обзнани промената. Не СИРИЗА, не ККЕ, не Ленка или Нова Искра, туку РАБОТНИЦИТЕ (како што и Маркс пишал погоре во извадокот).

Нашиот ленинист или не ја прочитал или не ја разбрал Марксовата Критика на Готската програма. Градуализмот е измислица на Ленин како би ја одржал државата за уништување на социјалистичката опозиција од која ‘и ја приграби власта во јануари 1918. Маркс е јасен: укинувањето на парите и нивна замена со трудови ваучери е ПРВ ЧЕКОР на социјалистичката влада.

„Овдека она со што имаме работа е комунистичко општество не онакво што се развило врз своја сопствена основа, туку обратно, какво што тоа излегува токму од капиталистичкото општество; значи, со комунистичко општество, кое во секој однос – економски, морален, духовен – ги носи, белезите на старото општество од чија утроба излегува. Сообразно со тоа, поединечниот производител – по одбивањата – го добива назад токму она што му го дава нему. Она што тој му го дал е неговиот индивидуален квантум на трудот. На пример, општествениот работен ден се состои од збирот на индивидуалните работни денови. Индивидуалното работно време на одделните производители е оној дел од општествениот работен ден што тој го дава, неговиот удел во него. Тој од општеството добива потврда дека тој дал толку и толку труд (по одбивањето од неговиот труд за заедничките фондови), и врз основа на оваа потврда зема од општествените залихи на средства за потрошувачка точно онолку колку што чини трудот. Истиот квантум труд што му го дал на општеството во една форма, го добива тој назад во друга форма.“

Нашиот ленинист нè укорува: „И убаво си напишал Маркс во извадокот што го споделуваш со нас: Наместо конзервативното мото: „Правична надница за праведен работен ден!“ РАБОТНИЦИТЕ треба да ја испишат на своите знамиња револуционерната максима: „Укинување на наемниот систем!““ Но, во текстот од кој е даден овој цитат Маркс ги критикува всушност синдикатите. Тој продолжува веднаш по цитатот: „Синдикатите генерално не успеаја поради себеограничување на герилска војна, против ефектите на постоечкиот систем, наместо истовремено да се обидуваат да го изменат, наместо да ги искористат своите организирани сили како лост за завршна еманципација на работничката класа односно крајно укинување на наемниот систем“. Значи Маркс УКАЖУВА дека НАМЕСТО конзервативното мото … работниците ТРЕБА да ја испишат на своите знамиња револуционерната максима „Укинување на наемниот систем“. Според нашиот ленинист сега Маркс е идеалист?! Очигледно ниту логички резонира ниту ја прочитал Марксовата „Вредност, цена и профит“.

Нашиот ленинист е вџашен: „Страшна работа [e] желбата утре да го укинеш со волшебно стапче наемниот труд!“ Не, наемниот труд се укинува со многу конкретни стопански мерки!

Тоа што Сириза бара стабилно работно место, достојни плати и целосно осигурување за работниците во услови на стоковно-парично производство само докажува дека таа навистина е опуртунистичка партија односно социјалдемократска, како што тврди Комунистичката партија на Грција. Национализацијата не ја укинува експлоатацијата и неправичното извлекување на вишокот труд. Национализацијата не е социјалистичка мерка[1]. Промовирањето на стоковно-парично производство всушност е антидијалектички материјализам. Прво, ако некој – како послекапиталистички активист – признава дека рационално стопанско планирање е НАДМОЌНО во споредба со безредието на стоковното производство, тогаш зошто ние би требало да повикуваме на спроведување капитализам, што наложува дијалектичко ПОНИЗОК начин на производство? Недовербата на нашиот ленинист во социјалистичката планска економија е толку голема што станува трагикомична. Сериозен дефект во тезата на нашиот ленинист е што тој не ни дал контра-аргумент дека централното планско стопанисување е поназадно од пазарната анархија како би можело да се покаже дека изградбата на социјализам во една земја е невозможна. Дури и историските факти се против неговата теза: Во периодот од 1930 до 1970, а со исклучок на воените години, СССР искуси многу брз економски раст. Постои значаен спор околу тоа колку брзо економијата пораснала, но генерално е согласено дека растела значајно побрзо од САД меѓу 1928 и 1975, со стапка на раст, која успорува до размерот на САД потоа. Овој раст настана во селанска земја, чиј степен на развој бил споредлив со оној на Индија во 1922, за да стане светска втора индустриска, технолошка и воена сила од средината на 1960-тите. И тоа токму благодарение на еден вид планирање што тогаш се спроведувал![2]

Постои ли системска разлика меѓу социјализмот и комунизмот како што тврдат Ленин и нашиот ленинист?

Во глава 5 од книгата „Држава и револуција“ Ленин прави лажно разликување помеѓу социјализам и комунизам во обид да докаже дека, во согласност со Маркс, државата најпосле не би исчезнала до „комунизмот“ и така би постоела и понатаму под „социјализмот“. Маркс и Енгелс всушност не правеле разлика меѓу социјализам и комунизам; тоа биле термини кои тие ги користеле разменувачки за да се повикуваат на идното бескласно, бездржавно општество засновано на општествена или заедничка сопственост.

Лениновата „Држава и револуција“ не е, како што се тврди, реафирмација на Марксовата теорија на државата, туку нејзино целокупно лажно претставување.

Ленинистот се бунтува:

Е сега, задачата на ‘авангардата на работничката класа’ (или ако овој назив те дразни пошто е Ленинистички, тогаш еве ‘раководствата на масовните работнички партии’) имаат за задача да го поплочат патот кој води до тоа работничката класа да ја земе власта во свои раце и да ги постави и самоисполни овие барања. Партијата би требало само да е орудие во рацете на самосвесната на работничката класа за своето место во историјата и за својата моќ, потреби и можности во сегашноста и иднината. Тоа поплочување на патот во Грција ќе се овозможеше (како што вели насловот) „Ако левицата беше обединета“. И сега не е доцна, ККЕ да влезат во владата заедно со СИРИЗА. Главна партија во СИРИЗА е СИНАСПИЗМОС (во основа марксистичка). А од ККЕ (како сталинистичка партија) не ме чуди ваквото разнебитување на масовната партија на работниците која треба да се изгради за да ја донесе работничката класа на власт. ККЕ работи по принципот – кој не е со нас (во смисла кој не дејствува според наши директиви) – од страната на ѓаволот е, буржујска клика е, опортунист и слично.

Ако Синаспизмос е во основа марксистичка зошто тогаш пристапила во програмата на Сириза да се вметне барањето за „достојни плати“? Разбирам, Синаспизмос поддржува марксизам без Маркс. Но, таквиот марксизам е реакционерен наместо револуционерен. Оттука сосема е разбирливо и оправдано Комунистичката партија на Грција да ја нарекува Сириза опуртунистичка. Нашиот ленинист дури сака да нè манипулира со семантичко блефирање: авангардата на работничката класа одеднаш станува раководствата на масовните работнички партии. „Партијата“ врз принципи на демократски централизам никогаш не може да биде „орудие во рацете на самосвесната на работничката класа за своето место во историјата и за својата моќ, потреби и можности во сегашноста и иднината“. Историјата е најдобра учителка за ова. Покрај тоа, нашиот ленинист тврдеше горе: „Еве на Први Мај може таква парола на нашите знамиња да испишеме, но до тоа што ќе произлезе? Ништо за реалните општествени односи. Но доколку работниците со јасна класна свест излезат на избори, или со масовни штрајкови или со вооружена класна борба ги истакнат овие барања – е тогаш веќе чукнал часот што ќе ја обзнани промената.“ Дали нашиот ленинист ја прочитал програмата од 15 барања на Кронштадските востаници (морнари, селани и работници)? Не верувам. Таму има две барања за укинување на наемниот систем. Но, омилените стари ленинисти на нашиот млад ленинист го уништиле востанието, оти сакале авангарда да бидат а не раководства на масовните работнички партии. Еве синдикално знаме како уште еден доказ од минатото за свесноста на работникот за укинување на наемниот систем. Заборавете на сомнежот во народот, заборавете на амбициите да владеете како комесари!

---

[1] „…Во последно време, откога Бизмарк се фрли на подржавување, се појави еден вид на лажен социјализам – понекогаш дури се изродуваше во доброволно лакејство – кој секое подржавување, па дури и Бизмарковото, без неудобности го прогласува за социјалистичко. Кога државниот монопол на тутун би бил социјалистичка мерка, тогаш и Наполеон и Метерних би требало да ги вброиме во основачи на социјализам“ (Енгелс, Анти-Диринг).

[2] Добро е познато дека официјалното придржување до „марксистичката“ ортодоксија постави препреки на патот за усвојување на рационални планирачки методи. На новите приоди кон планирањето генерално се гледаше со сомнеж, дури кога тие немаа врска со воведувањето на пазарни односи. Што се однесува до инпут-аутпут методот, Аугустинович (1975, p. 137) ја истакнал иронијата со којашто овој метод „беше обвинет за криумчарење зло против комунистичкото планирање со слободна демократска економија и злото на буржоаската идеологија во социјалистичката економија“. Treml (1967, p. 104) сугерира дека самата идеја на започнување планирачки процес од желбите за финален аутпут се сметаше од официјалните стражари на ортодоксијата како потрошувачко-ориентирана и поради тоа донекаде „буржоаска“. Пионерското дело на Канторович околу линеарното програмирање долго време беше отфрлено. Види повеќе кај Paul Cockshott & Allin Cottrell, On Ljunggren’s „Plan and Market“, p. 11, 2002.

Сликата во целосна резолуција овде.

„…Во последно време, откога Бизмарк се фрли на подржавување, се појави еден вид на лажен социјализам – понекогаш дури се изродуваше во доброволно лакејство – кој секое подржавување, па дури и Бизмарковото, без неудобности го прогласува за социјалистичко. Кога државниот монопол на тутун би бил социјалистичка мерка, тогаш и Наполеон и Метерних би требало да ги вброиме во основачи на социјализам“ (Енгелс, Анти-Диринг). Национализациите во Венецуела, Аргентина, Боливија и др. не го менуваат фактот дека стоковните и наемните форми останале примарните форми на организација на производството и плаќање на трудот. Според тоа, овие земји имаат „мешани економии“, односно социјалдемократски, (како Британија за време на Атли, како Шведска за време на Палме, како Франција за време на Митеран) а не социјалистички, бидејќи стоковното производство е економска основа. „Вулгарниот социјализам има наследено од буржоаските економисти дистрибуцијата да ја разгледува како независна од начинот на производство и поради тоа социјализмот да го претставува како тој главно да се врти околу дистрибуцијата. Откако вистинскиот однос е одамна разјаснет, зошто враќање назад?“ (Маркс, Критика на Готската програма). Значи, Први Мај треба да биде убав ден за укинување на наемното ропство. Наместо конзервативното мото: „Правична надница за праведен работен ден!“ работниците треба да ја испишат на своите знамиња револуционерната максима: „Укинување на наемниот систем!“ (Маркс, Вредност, цена и профит).

Апологетите на денешниот систем во цел свет го промовираат приватниот интерес за основен фактор на мобилизација на човекот. Но, Маркс докажал дека не е така. И не е можно кон ова да не се додадат пак Марксовите зборови: „Приватниот интерес ја дели нацијата на толку нации колку што во неа има возрасни поединци“. Поборниците на „националното единство“ треба да размислат добро како да го „облагородат“ приватниот интерес и да ја елиминираат оваа негова негативност, која досега е потврдена во безброј злодела низ историјата. А во „Капиталот“ Маркс вели: „Погрешна апстракција е да се смета нацијата, чиј начин на производство се темели на вредноста и е капиталистички организирана, како организирана целина, која работи само за национални потреби“. Цитираното не имплицира заклучок за откажување од националните чувства, туку тоа докажува дека не е можно градење на национално единство со стоковно стопанисување. А сите досегашни „лидери“, дури и „комунистичките“, тоа го правеа. А го прават и денешните. Сите тие заговараат еднаквост, рамноправност, законитост, правна држава, сожителство и какви не сè уште чуда на стоковното стопанисување, кои се исклучуваат со него. Тоа признава само господство на капиталот и сè друго паѓа во вода пред него. Тоа да не може да се види е доказ на интелектуално слепило или на крајна неодговорност и несовесност што заслужува и кривично гонење.